Τρίτη, 3 Ιουλίου 2018

Το πρώτο της ζωής μου ταξίδι



Εικονογραφημένο διήγημα, που η ιστορία του διαδραματίζεται στο δάσος της Παναγίας Βαλτινού. Αποτελεί μέρος της κινηματογραφικής ταινίας με τον ομότιτλο τίτλο.
Είναι ένα ταξίδι πηγαιμού και επιστροφής με μια διανυκτέρευση, με εναλλαγές, με εμπειρίες και γνώσεις. Μια αφήγηση της διαδικασίας τέλεσης του πανηγυριού που αποτυπώνει το ξετύλιγμα της ζωής, που έχει να κάνει με την αρετή του πραγματισμού και της ευχαρίστησης που προσφέρουν τα απλά πράγματα.
Τόπος και κόσμος κατοικημένοι από την οικονομία και την απλότητα, μισό αιώνα πριν. Μιας εποχής που έφυγε ανεπιστρεπτί, αλλά που άφησε πίσω της, αναλλοίωτο το στίγμα μιας λιτής και απέριττης ζωής.
Η επιστροφή στο παρελθόν γίνεται δια μέσω της περσόνας του μικρού ταξιδιώτη που διεκδικεί τα όνειρά του.
Το ξετύλιγμα των αναμνήσεων ξεκινάει με την προετοιμασία για το πανηγύρι, ακολουθεί η διαδρομή, η άφιξη, ο χώρος και η διαδικασία τελέσεως του πανηγυριού, η διανυκτέρευση, η δεύτερη ημέρα του πανηγυριού και η επιστροφή με τις εντυπώσεις και τη σχέση του μικρού ταξιδιώτη με τον παππού, ο οποίος μεταλαμπαδεύει τη θυμοσοφία του στον εγγονό του.
Η γνώση για το μικρό ταξιδιώτη είναι το σημαντικότερο απόκτημα στη ζωή.
Η σχέση με τον παππού του, ο θαυμασμός του λόγου και της θυμοσοφία του, τον στιγματίζουν, αν και κάποιες φορές διακατέχεται από την αμφιταλάντευση ανάμεσα στην προτροπή του παππού: «για την τήρηση του μέτρου» και την προσταγή του Καζαντζάκη: «Φτάσε όπου δεν μπορείς».
Σενάριο – Σκηνοθεσία - Σκίτσα: Δημήτρης Τσιγάρας
Αφήγηση: Σάκης Μπιλιάλης
Μουσική: Χρύσανθος Μουζακίτης

Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

«Ο μικρός βοσκός στο δάσος της Παναγίας» Διήγημα του Δημήτρη Τσιγάρα


Εικονογραφημένο διήγημα, που η ιστορία του διαδραματίζεται στο δάσος της Παναγίας Βαλτινού. Αποτελεί μέρος της κινηματογραφικής ταινίας με τίτλο «Το πρώτο της ζωής μου ταξίδι».
Σενάριο – Σκηνοθεσία - Σκίτσα: Δημήτρης Τσιγάρας
Αφήγηση: Σάκης Μπιλιάλης
Μουσική: Χρύσανθος Μουζακίτης
Ποίηση: Ηλίας Κεφάλας
Δεν υπάρχει ζωή χωρίς προβλήματα και δυσκολίες. Το ζητούμενο είναι η αντιμετώπισή τους. Η πρόβλεψη, η εκτίμηση των καταστάσεων και η εξεύρεση των λύσεών τους. Υπάρχουν πολλοί τρόποι με τους οποίους μπορεί κανείς να ξεπεράσει τις δυσκολίες, τις κρίσεις, τα «χτυπήματα», τις βροχές, τις μπόρες της ζωής.
Ο μικρός βοσκός στο δάσος της Παναγίας, μας δίνει ένα τέτοιο παράδειγμα αντιμετώπισης της δυσκολίας. Την ώρα που φυλάγει τα πρόβατα και ταυτόχρονα απολαμβάνει το παιχνίδι του στην κούνια, την ώρα που προσπαθεί να ξεπεράσει τον εαυτό του και να φτάσει, να ακουμπήσει με τα πόδια του τον ουρανό, του ’ρχεται η πρώτη ψιχάλα βροχής στο μέτωπο.
Η μπόρα ξεσπά. Η ώρα της αναμέτρησης με τον εαυτό του έρχεται.
Η καταιγίδα αντιμετωπίζεται και οι ζημιές αποκαθίστανται. Μετά τη μπόρα βγαίνει πάλι ο ήλιος.
Η αντιμετώπιση της καταιγίδας είναι το κεντρικό μήνυμα της ταινίας, στη νομοτέλεια της ζωής, που ο άνθρωπος περνάει τον βίο του ανάμεσα στο «Δόξα σοι ο Θεός «και στο «Βόηθα Παναγιά μου».
Είναι αναπόφευκτο, πάντα στη ζωής μας να βρισκόμαστε αντιμέτωποι με δύσκολες και δυσάρεστες καταστάσεις. Πάντα θα υπάρχουν οι βροχές και οι μπόρες. Μας το επισημαίνει και ο Ποιητής μας, Ηλίας Κεφάλας με το ποίημά του:
Όλο βροχές
«Πότε γεννήθηκα, πότε έγινα παιδί
Κι όλο να βρέχει μέσα μου, να βρέχει
Πότε μεγάλωσα πότε ανδρώθηκα
Κι όλο να βρέχει μέσα μου, να βρέχει
Και πότε γέρασα κι ήρθε στα μάτια μου αχλή
Κι όλο να βρέχει μέσα μου, να βρέχει».

Κυριακή, 2 Απριλίου 2017

Η εισήγησή μου στο 1ο Πανελλήνιο Συνέδριο για τον Κώστα Βίρβο


Ολοκληρώθηκαν με επιτυχία οι τριήμερες εργασίες του 1ου Πανελλήνιου Συνεδρίου «Κώστας Βίρβος: ο Άνθρωπος, ο Δημιουργός», το οποίο πραγματοποιήθηκε στα Τρίκαλα και διήρκησε από 31 Μαρτίου έως και 2 Απριλίου 2017.
Οι εργασίες του Συνεδρίου, έγιναν στο Πνευματικό Κέντρο Τρικάλων, στο Κέντρο Ιστορίας και Πολιτισμού «Κλιάφα», και στο «Μουσείο Τσιτσάνη».
Το συνέδριο διοργανώθηκε με πρωτοβουλία της Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Τρικάλων ενταγμένο σε μια σειρά αφιερωματικών και ερευνητικών δράσεων που έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια από το 32ο Δημοτικό Σχολείο «Κώστας Βίρβος», το σχολείο, στο οποίο φοίτησε ο δημιουργός.
Συνδιοργανωτές ήταν ο Δήμος Τρικκαίων και η Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Θεσσαλίας, υπό την αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων.
Στο επιστημονικό και ερευνητικό πρόγραμμα του συνεδρίου συμμετείχαν πάνω από 30 πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, εκπαιδευτικοί και προσωπικότητες των γραμμάτων και των τεχνών.
Μεταξύ των εισηγητών είχα την τιμή να προσκληθώ από την οργανωτική επιτροπή και να μιλήσω για ένα από τα έργα του Κώστα Βίρβου.
Τίτλος εισήγησης: «Θεσσαλικός κύκλος» Ηθογραφική προσέγγιση και ιστορική αναφορά στο αγροτικό ζήτημα της Θεσσαλίας.
Εισηγητής: Δημήτρης Τσιγάρας, π. Δήμαρχος Καλλιδένδρου.


Κυρίες και κύριοι
O «Θεσσαλικός κύκλος» είναι ένα από τα σημαντικότερα έργα στην ιστορία της ελληνικής δισκογραφίας.
Πρόκειται ουσιαστικά για ένα μουσικοθεατρικό έργο, που περιέχει 24 τραγούδια, συν τα τρία ορχηστρικά, σε μουσική του Γιάννη Μαρκόπουλου, και στίχους του Κώστα Βίρβου και παρουσιάστηκε το 1974.
Είναι ένα έργο, με φαντασία και χρώματα, μια λαϊκή λειτουργία. Μια μουσική παράσταση γεμάτη ελληνικούς ρυθμούς, με παιγνιώδη διάθεση, με αιχμηρά τραγούδια, με κοινωνικό και πολιτικό, άμεσο ή έμμεσο, περιεχόμενο.
O «Θεσσαλικός κύκλος» είναι μια ενότητα τραγουδιών πολλαπλών χρήσεων. Με αυτά τραγουδάς, γελάς, μελαγχολείς, νανουρίζεις, ξεδίνεις, σκέφτεσαι…
Ο λαϊκός ποιητής Κώστας Βίρβος πηγαίνει πίσω, στα χρόνια των τσιφλικάδων και των κολίγων στη Θεσσαλία, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε και μας μεταφέρει σ’ ένα κόσμο που κυριαρχεί η σκληρή δουλειά, η εκμετάλλευση, αλλά και η ανεπιτήδευτη αφέλεια των φτωχών κι αγράμματων κατοίκων, που βρίσκονται αντιμέτωποι με τα πρώτα «θαύματα» της τεχνολογίας.

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

Για τη γιορτή του έρωτα


Σήμερα που είναι η γιορτή των ερωτευμένων θα ΄θελα:
Θα ΄θελα να κατοικώ εσαεί μέσα σ’ έναν κόσμο που πάλλεται από την επιθυμία του ερωτευμένου να διασχίζει τα όρια του εαυτού, να παύει να είναι αδιαίρετος, να χάνεται μέσα στον άλλο, για τον άλλο.
Θα ΄θελα να κατοικώ εκεί που ο έρωτας γίνεται έξαρση, παραφορά, εκμηδένιση μέσα στον άλλον και διά του άλλου, αλλά χωρίς να είναι ποτέ κατάσταση κρίσης ή κατάρρευσης. Έτσι, που η περιπέτεια αυτή να μπορεί να γίνεται πηγή ανανέωσης, να αναπλάθει, να ανασυσταίνει, να αναγεννάει ένα σώμα, έναν ψυχισμό, μια ζωή. Εκεί που το θαύμα γεννιέται από την αδιάκοπη εξερεύνηση της άγνωστης επικράτειας που είναι το άλλο πρόσωπο, της έκπληξης που συνέχεια επιφυλάσσει στον ερωτευμένο.
Θα ΄θελα να κατοικώ εσαεί εκεί μέσα στη διαπεραστική ευθραυστότητα και τη γαλήνια δύναμη που αναδύεται από τον χείμαρρο του έρωτα. Εκεί που το Εγώ δεν γίνεται ποτέ υπερβολικό, ούτε σε υπεροψία ούτε σε ταπεινότητα. Εκεί που υπάρχει ισορροπία ανάμεσα στα σθένη του ζεύγους - το εγώ και το εσύ να συμβαδίζουν…

Χρόνια πολλά αγαπημένη μου!!!





Επέτειος για τα 92 χρόνια από την αγροτική και λαϊκή εξέγερση του 1925 των Τρικάλων.


Ομιλία του Δημήτρη Τσιγάρα στην εκδήλωση, για την επέτειο της αγροτικής και λαϊκής εξέγερσης, της 2ας Φεβρουαρίου 1925, στην ομώνυμη πλατεία της πόλης των Τρικάλων. (Κυριακή 5 Φεβρουαρίου 2017)

"Κυρίες και Κύριοι.
Είναι ίσως «ευτυχισμένοι οι λαοί που δεν έχουν Ιστορία» - έχουν αποφύγει τα δάκρυα, το αίμα, τις θυσίες, ακόμη και τα μίση και τα πάθη που συνοδεύουν τους αγώνες.
Αλλά είναι οπωσδήποτε υπερήφανοι όσοι έχουν, όσοι δημιουργούν Ιστορία. Και η περηφάνια αυτή, η αγέρωχη αυτοπεποίθηση, η γελαστή εμπιστοσύνη προς το μέλλον λάμπει σε κάθε επέτειο στα μάτια αυτών των λαών.
Φέτος, στις 2 Φεβρουαρίου, συμπληρώθηκαν 92 χρόνια απ’ την ιστορική εξέγερση των αγροτών και εργατών των Τρικάλων. Μια εξέγερση που συγκλόνισε όχι μόνο την πόλη των Τρικάλων, αλλά και το πανελλήνιο.
Ήμαστε στις αρχές του 1925, δηλαδή δυόμισι περίπου χρόνια μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, και η Θεσσαλία βράζει. Μεγάλες κινητοποιήσεις σε Καρδίτσα, Λάρισα, Καλαμπάκα και αλλού διαδέχονται η μία την άλλη, για την απαλλοτρίωση των τσιφλικιών και την αποκατάσταση των ακτημόνων αγροτών και των παλαιών πολεμιστών.
Έτσι ένα ζεστό ηλιόλουστο χειμωνιάτικο πρωινό, το πρωινό της 2ας Φεβρουαρίου 1925, ενώ τα Τρίκαλα έσφυζαν από κόσμο, μιας και τούτη η μέρα ήταν ημέρα του παζαριού και πολλοί αγρότες είχαν μαζευτεί στην πόλη, Εργάτες του Εργατικού Κέντρου μοίραζαν από νωρίς το πρωί προκηρύξεις στους χωρικούς, με αιτήματα την απαλλοτρίωση των κτημάτων, κατά του πολέμου και κατά της ακρίβειας.

Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016

Η στρατιωτική μου θητεία



Το άρθρο 6 παρ. 4 του Συντάγματος ορίζει ότι «Κάθε Έλληνας που μπορεί να φέρει όπλα είναι υποχρεωμένος να συντελεί στην άμυνα της Πατρίδας, σύμφωνα με τους ορισμούς των νόμων».
Οι υπόχρεοι σε στράτευση καλούνται για κατάταξη στις Ένοπλες Δυνάμεις με απόφαση του Υπουργού Εθνικής Άμυνας.
Έτσι την υποχρέωση να υπηρετήσω την πατρίδα μου την ανήγγειλε το στρατιωτικό έγγραφο μετά την αίτησή μου για διακοπή της αναβολής στράτευσης λόγω σπουδών που είχα κάνει.


Και χωρίς καλά-καλά να το καταλάβω βρέθηκα ντυμένος στα χακί.

Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2010

Φωτογραφίες ως Δήμαρχος

Φωτογραφικό άλμπουμ ως Δήμαρχος στο Δήμο Καλλιδένδρου.

Στο Δημαρχείο

Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2010

Τα ποιήματά μου


Bιβλιοπαρουσίαση 
Ποιητικής  Συλλογής  ΔΗΜΗΤΡΗ Α. ΤΣΙΓΑΡΑ: “Εξιδανικεύσεις και Δαιμονοποιήσεις”

Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2010

Τα σκίτσα με τα τρένα

Ένα δείγμα της συλλογής, από τα σκίτσα μου για τα τρένα.




Μνήμες των παιδικών χρόνων στα παιχνίδια μας.
Να μιμούμαστε ρυθμικά το αγκομαχητό της ατμομηχανής
χτυπώντας τις παλάμες μας στα γόνατα και στο στήθος.
Στην αρχή αργά, μετά σιγά ­ σιγά γρήγορα,
accelerando, όπως το τρένο.


Οι ζωγραφιές μου

Παρακάτω παρουσιάζω ένα μικρό δείγμα από τις χιλιάδες ζωγραφιές μου.
Το δείγμα αφορά τοπία από το νομό Τρικάλων.

Τοπίο στην Περδικοράχη

Τα τραγούδια μου

Όλο βροχές


Μουσική: Δημήτρης Τσιγάρας
Στίχοι: Ηλίας Κεφάλας
Ερμηνεία: Δημήτρης Τσιγάρας

ΟΛΟ ΒΡΟΧΕΣ

Πότε γεννήθηκα
Πότε ἔγινα παιδὶ
Κι ὅλο νὰ βρέχει μέσα μου
Νὰ βρέχει

Πότε μεγάλωσα
Πότε ἀνδρώθηκα
Κι ὅλο νὰ βρέχει μέσα μου
Νὰ βρέχει

Καὶ πότε γέρασα
Κι ἦρθε στὰ μάτια μου ἀχλὴ
Κι ὅλο νὰ βρέχει μέσα μου
Νὰ βρέχει




Το 1991 από τη φωνογραφική εταιρία «ΗΧΟΓΕΝΝΗΣΗ» ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε μεγάλος δίσκος βενιλίου με 12 λαϊκά τραγούδια.
Ο τίτλος του δίσκου ήταν «Κοντά μου έλα».
Οι συντελεστές του δίσκου:
-Τη Μουσική και τους στίχους έγραψε ο Δημήτρης Τσιγάρας.
-Τα τραγούδια τραγούδησε ο Κοσμάς Πουλιανίτης
-Την ενορχήστρωση έκανε ο Ανδρέας Τσέγας.
-Μπουζούκι έπαιξε ο Αχιλλέας Τσιακμάκης.
-Φωνητικά, η Γεωργία Σαββουλίδου και η Αγάθη Λίτσα
-Την ηχοληψία είχε ο Παναγιώτης Καλαμπάκας.
-Τη φωτογραφία ο Θεόδωρος Λιούτας.
-Τη μακέτα εξωφύλλου ο Λορέντζο Ντετζιόρτζιο.
-Και την παραγωγή η εταιρεία «ΗΧΟΓΕΝΝΗΣΗ».
Η όλη παραγωγή κυκλοφόρησε και σε κασέτες καθώς και σε βιντεοκλίπ.


Στο εξώφυλλο του Δίσκου προλογίζει ο συνθέτης και στιχουργός με τα εξής:

Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2010

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΜΟΥ

Η συγγραφική μου δραστηριότητα περιλαμβάνει 8 βιβλία:



1) ΛΕΥΚΩΜΑ "ΤΡΙΚΑΛΑ ...τότε και τώρα..."

2) ΛΕΥΚΩΜΑ "ΕΙΚΟΝΕΣ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟΥ"

3) ΛΕΥΚΩΜΑ "Τα Μετέωρα… με μια άλλη ματιά…"

4) "Ο ΘΡΥΛΙΚΟΣ ΣΑΚΑΦΛΙΑΣ"

5) "ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΕΣ"

6) ΒΙΩΜΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΝΘΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΚΑΛΛΙΔΕΝΔΡΟΥ (1998 – 2006)

7) Τα Γενεαλογικά Δένδρα του Βαλτινού (1850 ­ 2005)

8) Έρωτες, Έριδες & Αντιθέσεις


9) Κάνοντας οίστρο της ζωής τον φόβο του θανάτου (Βιβλίο τεθνεώτων Βαλτινού)  




1) ΛΕΥΚΩΜΑ "ΤΡΙΚΑΛΑ ...τότε και τώρα..."


Η περιπλάνηση στις σελίδες του συλλεκτικού εντύπου, με τίτλο, "Τρίκαλα ...τότε και τώρα...  είναι ένα ταξίδι στο κοντινό και πιο μακρινό χθες μέσα από αποτυπώσεις παραστάσεων, με σκίτσα, από την περιοχή των Τρικάλων.
Η θεματική αυτή ενότητα από την πολύ μεγάλη συλλογή μου, αφορά εικόνες οικίες και γνώριμες, που η κάθε μία αποτελεί μια ξεχωριστή αφήγηση. Όλες μαζί είναι ένα ζωγραφικό σώμα με δύναμη και γοητεία, ικανό να μας ταξιδέψει και να μας κάνει να αναλογιστούμε το χθες, το σήμερα και το αύριο.
Έργα απλά, φιλοτεχνημένα με πενάκι σε λευκό χαρτί, ασπρόμαυρες απεικονίσεις.

Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2010

ΟΙ ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΕΣ ΜΟΥ



"Αφιερωμένο στην παιδική μας αθωότητα…
και σ’ εκείνους που μας διηγούνταν ιστορίες
το χειμώνα γύρω απ’ τη φωτιά
και τα καλοκαίρια στις αυλές κάτω από τ’ αστέρια".

Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου 2010

Τα άρθρα μου

Μια άποψη σε τρεις διαφορετικές χρονικές στιγμές
Τρεις φωτογραφίες

Μια χρονική συνέχεια, σε ένα διαρκώς μεταλλασσόμενο τοπίο, όπου διαγράφεται το ίχνος της ιστορίας, συμπιεσμένων αναμνήσεων και βιωμάτων, του αστικού πλούτου. 
Από το ίδιο περίπου σημείο, αλλά σε τρεις, χρονικά, διαδοχικές στιγμές ο φωτογραφικός φακός κατέγραψε, αποτύπωσε και απαθανάτισε την εικόνα ενός αστικού τοπίου των Τρικάλων. 
Η παραποτάμια οδός Όθωνος, στο ύψος όπου στεγάζονταν παλιότερα το ΚΤΕΛ Υπεραστικών Λεωφορείων φανερώνει την μετάλλαξή της στο διάβα του χρόνου.
Εκείνο που μπορεί κανείς να αποθησαυρίσει ως μνήμη είναι η σύγκριση των μεταλλάξεων που αφορά τις εποχές του 1950, 2000, και 2016.
Στην πρώτη εικόνα όλη αυτή η άλλοτε γοητευτική Τρικαλινή περιοχή μοιάζει να αναπνέει τον επαρχιακό της αέρα.
Παρατηρώντας με μια πιο βαθυστόχαστη ματιά αρχίζεις να νιώθεις τη θέρμη της μικρής ζωής, την αισθητική των κτιρίων, των αρχιτεκτονικών οικοδομημάτων, και των απλών κατοικιών, τις σκιές από τις πολλές περασμένες ζωές ανθρώπων που γεννήθηκαν δεκαετίες πριν, που έζησαν και περπάτησαν σ’ αυτό τον παραποτάμιο Τρικαλινό δρόμο.


Η ανοικοδόμηση όμως της περιόδου 1970-80 άλλαξε σιγά σιγά την κλίμακα στο οικοσύστημα και διαμόρφωσε μια άλλη αστική ατμόσφαιρα.
Σήμερα, στοιχισμένες πολυκατοικίες, άλλες πλούσιες ή μεσαίες και άλλες πιο ταπεινές, όλες όμως ενός ορισμένου επιπέδου, μαζί με την πλούσια παραποτάμια βλάστηση, διαμορφώνουν το νέο τοπίο, μέσα στο οποίο κινούμαστε και βιώνουμε καθημερινά την αισθητική του.




Τότε και τώρα
«Στοχασμός μπροστά σε δυο όμοιες, αλλά με διαφορά 37 χρόνια, φωτογραφίες»
Του Δημήτρη Τσιγάρα



Παλαιότερα, αναζητώντας απάντηση στο ερώτημα για ποιο λόγο τραβήχτηκε η πρώτη οικογενειακή φωτογραφία που απεικονίζει, με τη σειρά, και κατά ηλικία, όλα τα εγγόνια του παππού μας και της γιαγιάς μας, Κωνσταντίνου και Αικατερίνης Τσιγάρα, στον συγκεκριμένο τόπο και χρόνο και με τη συγκεκριμένη σκηνογραφία ανέκυψαν απροσδόκητοι συνειρμοί και ψηλαφήθηκαν υπαρξιακοί προβληματισμοί.
Προβληματισμοί και ανησυχίες, που έχουν σχέση με τη συνεχή πάλη των σημαντικότερων δίπολων της ζωής: Γέννηση και θάνατος, χαρά και λύπη, ευτυχία και δυστυχία, επιτυχία και αποτυχία, αμφισβήτηση και πίστη…
Θελήσαμε λοιπόν να επαναλάβουμε, μετά από 37 χρόνια, την ίδια διαδικασία και το επιχειρήσαμε. Ξανασμίξαμε όλα τα ξαδέρφια μαζί και ξαναπαγώσαμε τον χρόνο βγάζοντας μια δεύτερη παρόμοια φωτογραφία.
Παρατεταγμένοι πάλι σε σχέση με την κλίμακα του χρόνου, ο Κώστας, η Σοφία, ο Δημήτρης, ο Κώστας, ο Στέργιος, ο Γιώργος, η Δέσποινα, ο Σπύρος, ο Κώστας, ο Βάιος, η Κατερίνα.
Δυστυχώς, υπάρχει μια απώλεια που μας πληγώνει όλους. Τη θέση του Κώστα που έφυγε νωρίς, την αντικαταστήσαμε με τον ανεψιό του, Κωνσταντίνο.
Αυτή η δεύτερη φωτογραφία ανέδειξε κυρίαρχα τα στοιχεία της σύγκρισης. Την εξελικτική φυσιογνωμική διαφορά, τις αλλαγές και τη φθορά του χρόνου, τις παρουσίες και τις απώλειες, και φυσικά τη διαχρονική ανάγκη για ένταξη σε κάποια συλλογικότητα, την ανάγκη του ανήκειν.
Και να πάλι, σαν μια αδιόρατη ελπίδα, να προσδοκούμε από τη δύναμη της φωτογραφίας και από αυτόν τον υπερβατικό διάλογο να οδηγηθούμε σε ένα τελετουργικό μύησης προς το βαθύτερο νόημα της ζωής, για την ανεύρεση τρόπου να θεάται κανείς τη ζωή και να την κατανοεί για να μπορέσει να τη ζήσει. 
Στο ερώτημα τι θα ήθελε κανείς στη ζωή του, οι απαντήσεις είναι περίπου κοινές: Θέλω να μείνω νέος, θέλω να ζήσω, θέλω πίσω τη ζωή που είχα, θέλω να είμαι πετυχημένος, θέλω να αρέσω, θέλω να κάνω πράξη τα όνειρα μου, θέλω ένα νόημα για να υπάρχω, θέλω μια αγκαλιά, ένα χάδι, ένα χαμόγελο… 
Τόσα πολλά θέλω, τόση πολλή οδύνη, τόσα απραγματοποίητα ή ανέφικτα όνειρα κρυμμένα πίσω από το διάφανο πέπλο του κοινωνικού μας προσωπείου!
Όμως το ταξίδι προς τα βάθη του εαυτού μας είναι πάντα το πιο μακρύ και το πιο βασανιστικό. Ίσως γιατί πρέπει να έρθει κανείς σε επαφή με τα συναισθήματά του, τους φόβους του, τις αδυναμίες του, τις ενοχές του και να αγνοεί την ύπαρξη των ανύποπτων δυνάμεων και ικανοτήτων που κρύβει μέσα του.
Δεν είναι τυχαίο που από τα τρία κλασσικά υπαρξιακά ερωτήματα -ποιος είσαι, από πού έρχεσαι, πού πας - η ταυτότητα είναι στην πρώτη θέση, αφού όποιος δεν ξέρει ποιος είναι, δύσκολα αποκτά συνείδηση αυτού που έχει αφήσει πίσω του ή του προορισμού που έχει μπροστά του.
Στέκομαι μπροστά σε δυο όμοιες φωτογραφίες τραβηγμένες με διαφορά 37 χρόνια, τις κοιτάζω με στοχαστική διάθεση κι αναρωτιέμαι ξανά: «Μήπως το μάτι με το οποίο βλέπουμε τον θεό είναι το ίδιο με το οποίο βλέπει ο θεός εμάς;»




Τα καλοτάξιδα πουλιά

Είχε καλοκαιριάσει για τα καλά.
Ο ήλιος έψηνε την πέτρα, και χρύσωνε τις καλαμιές στα χωράφια. 
Η ζέστη συμμαχούσε με την απόλυτη σιγή του μεσημεριού.
Η φύση, μετά τη σύλληψη της άνοιξης, είχε περάσει στον τοκετό και σκορπούσε απλόχερα τα γεννήματά της.
Η κάψα του μεσημεριού γαλήνευε τη μέρα και θέριευε τον φόβο. Το ανεπαίσθητο θρόισμα των φύλλων έμοιαζε με αστραπόβροντο στην απόλυτη σιωπή της ζέστης.
Αυτές οι μεσημεριανές ώρες στο χωριό ήταν μυστήριες, γεμάτες με πρόκληση και δέος.
Λίγοι αγρότες έξω στα χωράφια κάτω από τον ίσκιο της γκορτσιάς περίμεναν να πέσει λίγο ο ήλιος, για να συνεχίσουν την εργασία τους.

Οι τσοπάνηδες στάλιαζαν τα ζώα τους στα γρέκια και έπαιρναν ένα υπνάκο στη σκιά του δένδρου μέχρι να κοπάσει το λιοπύρι.
Που και πού κανένας τζίτζιγκας έσπαζε με το τραγούδι του την απόλυτη σιωπή του μεσημεριού.
Και εμείς τα παιδόπουλα, χωρίς τις σκοτούρες του σχολείου, με μια φέτα ψωμί, με ζάχαρη και νερό, στο χέρι, χαζεύαμε και παίζαμε με τον κουρνιαχτό ξυπόλυτοι στους δρόμους.
Συναντιόμασταν με άλλους φίλους και αναζητούσαμε τη δροσιά στα ποτάμια, πότε για ψάρεμα με τα χέρια και πότε για μπάνιο στα διάφορα κλούρια που ξέραμε.


Στις όχθες της φλέβας, πότε ψαρεύαμε με τα χέρια πλατίτσες και μυλονάκια και πότε ψάχναμε για καβούρια, βάζοντας τα χέρια μας μέσα στις γρούσπες. Που και που βλέπαμε κανένα μπακακόφιδο, ή καμιά νεροφίδα και τα κυνηγούσαμε με διάφορα κλαριά.
Κι όταν «μας έκοβε η πείνα το στομάχι» γευόμασταν τα βατόμουρα, τα κορόμηλα, τα σκάμνια, τα σύκα… Καμιά φορά κάναμε «ντου» και στα μποστάνια, στα περιβόλια ή στα αμπέλια και βρίσκαμε μετά τον μπελά μας από τους ιδιοκτήτες. 


Άλλες φορές πηγαίναμε στο δασάκι για κυνήγι. Ανεβαίναμε στα δέντρα και ψάχναμε στις φωλιές των πουλιών. Πιάναμε τα πιτσουνάκια και όταν αυτά ήταν έτοιμα για το πρώτο τους πέταγμα τα ρίχναμε στον αέρα.


Έτσι βλέποντάς τα να πετάνε στον γαλάζιο ουρανό, ταυτιζόμασταν, με τα "καλοτάξιδα πουλιά" του Γκάτσου, ονειρευόμασταν και περιμέναμε ανυπόμονα το δικό μας πέταγμα!!!

«Τα καλοτάξιδα πουλιά
χτίσαν το Μάρτη μια φωλιά
στο περιβόλι το παλιό,
είχαν τον άνεμο σκολειό.


Μα με τ’ Απρίλη τη χαρά
καινούργια βγάλανε φτερά
κι είδανε πέρα απ’το βουνό
του μισεμού τον ουρανό.


Δε μου φτάνει αυτός ο κήπος
δε μου φτάνει τούτη η γή,
της καρδιάς μου ο κάθε χτύπος
είναι κι άλλη μια πηγή
που γυρεύει να `βρει ακόμα

το καινούργιο της το χρώμα».


Όμορφες γωνιές των Τρικάλων αποτυπωμένες με τον φακό
του Δημήτρη Τσιγάρα

Στην πόλη των Τρικάλων υπάρχουν πάμπολλες ομορφιές, που μαγνητίζουν το βλέμμα ή περιμένουν να τις ανακαλύψουμε, ο καθένας με τη δική του αισθητική ματιά.
Σ’ αυτή την ελκυστική αναζήτηση του ωραίου, επιχείρησα να αιχμαλωτίσω τις Τρικαλινές ομορφιές, εστιάζοντας με τον φακό σε γνώριμα σημεία της πόλης και δημιουργήθηκε έτσι, μια συλλογή από ενδιαφέρουσες φωτογραφίες.


Μια εικαστική συλλογή, που πιστεύω αναδεικνύει και πιστοποιεί, εκτός από τα τρία καλά της πόλης και το αισθητικό κάλλος της.
Παράλληλα συμβάλλει στον θρυμματισμό του αισθητικού διχασμού «παλιά» και «νέα πόλη», καθότι διαπιστώνουμε πως η πόλη των Τρικάλων, είναι μια πόλη κομψή, αέρινη και άχρονη. Όλες τις ώρες, όλες τις ημέρες, όλες τις εποχές, ανακαλύπτεις τις ομορφιές της, είτε στο παλιό «στοιχείο» της, είτε στο καινούργιο.
Με τη χρήση φίλτρου «εξιλέωσης» των χρωμάτων το εικαστικό αποτέλεσμα δημιουργεί πιο ενδιαφέρουσα και πιο ελκυστική αίσθηση για τις προσλαμβάνουσες.


Αρκεί να αφεθούμε στην αισθητική δύναμη της φωτογραφικής αποτύπωσης και να απολαύσουμε τις όμορφες γωνιές των Τρικάλων. 
Άλλωστε, όμορφο είναι ό,τι επιτίθεται στα μάτια μας και μας κάνει να αισθανόμαστε ωραία!


Η ΠΑΡΕΧΟΥΠΟΛΗ



Μια φορά κι ένα καιρό - τον καινούργιο το καιρό
λίγα χρόνια πιο μπροστά - εσυνέβησαν αυτά…
που έχω τώρα να σας πω ­ και να σας διηγηθώ ­
και πιστέψτε με, θαρρώ
είναι τόσο εφικτά - κι ας φαντάζουν ψεύτικα.
Να λοιπόν τι θα συμβεί - κάποτε σ’ αυτή τη γη.

Ο ΦΕΓΚΑΛΕΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΙΣΘΗΣΗ


ΠΑΡΑΜΥΘΟΛΟΓΙΚΑ

Ο ΦΕΓΚΑΛΕΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΙΣΘΗΣΗ

Από αρχέγονο καιρό υπήρχε η συνήθεια,
οι άνθρωποι να ψάχνουνε να βρούνε την αλήθεια
και στον αγώνα τους αυτό, να πιάσουν τ’ όνειρό τους,
άλλοι ασκούσαν την ψυχή και άλλοι το μυαλό τους.
Άλλοι με άθλους κοίταζαν να γίνουνε μεγάλοι
κι άλλοι τη ρώμη του μυαλού ερίχνανε στη πάλη.
Στο μόχθο αυτό, της άθλησης, ώστε να συλλαβίσουν
το νόημα της ζωής, ή στο αίνιγμα του θανάτου να απαντήσουν,
εγώ ένα μύθο θα σας πω για κάποιον Φεγκαλέο,
που κυνηγούσε το άριστο, το αληθινό, το ωραίο
και προσπαθούσε πάντοτε να φτάσει το ευκταίο.
Μη σας φανεί περίεργο γιατί, αλήθεια λέω…
Το είδα με τα μάτια μου, τ’ άκουσα με τα αυτιά μου,
τα ακούμπησα, τα ένοιωσα όλα με την καρδιά μου,
και μην τον θεωρήσετε απλό το μύθο ετούτο
κρύβει πολλά μηνύματα, γνώση, σοφία, πλούτο.