Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

Για τη γιορτή του έρωτα


Σήμερα που είναι η γιορτή των ερωτευμένων θα ΄θελα:
Θα ΄θελα να κατοικώ εσαεί μέσα σ’ έναν κόσμο που πάλλεται από την επιθυμία του ερωτευμένου να διασχίζει τα όρια του εαυτού, να παύει να είναι αδιαίρετος, να χάνεται μέσα στον άλλο, για τον άλλο.
Θα ΄θελα να κατοικώ εκεί που ο έρωτας γίνεται έξαρση, παραφορά, εκμηδένιση μέσα στον άλλον και διά του άλλου, αλλά χωρίς να είναι ποτέ κατάσταση κρίσης ή κατάρρευσης. Έτσι, που η περιπέτεια αυτή να μπορεί να γίνεται πηγή ανανέωσης, να αναπλάθει, να ανασυσταίνει, να αναγεννάει ένα σώμα, έναν ψυχισμό, μια ζωή. Εκεί που το θαύμα γεννιέται από την αδιάκοπη εξερεύνηση της άγνωστης επικράτειας που είναι το άλλο πρόσωπο, της έκπληξης που συνέχεια επιφυλάσσει στον ερωτευμένο.
Θα ΄θελα να κατοικώ εσαεί εκεί μέσα στη διαπεραστική ευθραυστότητα και τη γαλήνια δύναμη που αναδύεται από τον χείμαρρο του έρωτα. Εκεί που το Εγώ δεν γίνεται ποτέ υπερβολικό, ούτε σε υπεροψία ούτε σε ταπεινότητα. Εκεί που υπάρχει ισορροπία ανάμεσα στα σθένη του ζεύγους - το εγώ και το εσύ να συμβαδίζουν…

Χρόνια πολλά αγαπημένη μου!!!





Επέτειος για τα 92 χρόνια από την αγροτική και λαϊκή εξέγερση του 1925 των Τρικάλων.


Ομιλία του Δημήτρη Τσιγάρα στην εκδήλωση, για την επέτειο της αγροτικής και λαϊκής εξέγερσης, της 2ας Φεβρουαρίου 1925, στην ομώνυμη πλατεία της πόλης των Τρικάλων. (Κυριακή 5 Φεβρουαρίου 2017)

"Κυρίες και Κύριοι.
Είναι ίσως «ευτυχισμένοι οι λαοί που δεν έχουν Ιστορία» - έχουν αποφύγει τα δάκρυα, το αίμα, τις θυσίες, ακόμη και τα μίση και τα πάθη που συνοδεύουν τους αγώνες.
Αλλά είναι οπωσδήποτε υπερήφανοι όσοι έχουν, όσοι δημιουργούν Ιστορία. Και η περηφάνια αυτή, η αγέρωχη αυτοπεποίθηση, η γελαστή εμπιστοσύνη προς το μέλλον λάμπει σε κάθε επέτειο στα μάτια αυτών των λαών.
Φέτος, στις 2 Φεβρουαρίου, συμπληρώθηκαν 92 χρόνια απ’ την ιστορική εξέγερση των αγροτών και εργατών των Τρικάλων. Μια εξέγερση που συγκλόνισε όχι μόνο την πόλη των Τρικάλων, αλλά και το πανελλήνιο.
Ήμαστε στις αρχές του 1925, δηλαδή δυόμισι περίπου χρόνια μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, και η Θεσσαλία βράζει. Μεγάλες κινητοποιήσεις σε Καρδίτσα, Λάρισα, Καλαμπάκα και αλλού διαδέχονται η μία την άλλη, για την απαλλοτρίωση των τσιφλικιών και την αποκατάσταση των ακτημόνων αγροτών και των παλαιών πολεμιστών.
Έτσι ένα ζεστό ηλιόλουστο χειμωνιάτικο πρωινό, το πρωινό της 2ας Φεβρουαρίου 1925, ενώ τα Τρίκαλα έσφυζαν από κόσμο, μιας και τούτη η μέρα ήταν ημέρα του παζαριού και πολλοί αγρότες είχαν μαζευτεί στην πόλη, Εργάτες του Εργατικού Κέντρου μοίραζαν από νωρίς το πρωί προκηρύξεις στους χωρικούς, με αιτήματα την απαλλοτρίωση των κτημάτων, κατά του πολέμου και κατά της ακρίβειας.

Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016

Η στρατιωτική μου θητεία



Το άρθρο 6 παρ. 4 του Συντάγματος ορίζει ότι «Κάθε Έλληνας που μπορεί να φέρει όπλα είναι υποχρεωμένος να συντελεί στην άμυνα της Πατρίδας, σύμφωνα με τους ορισμούς των νόμων».
Οι υπόχρεοι σε στράτευση καλούνται για κατάταξη στις Ένοπλες Δυνάμεις με απόφαση του Υπουργού Εθνικής Άμυνας.
Έτσι την υποχρέωση να υπηρετήσω την πατρίδα μου την ανήγγειλε το στρατιωτικό έγγραφο μετά την αίτησή μου για διακοπή της αναβολής στράτευσης λόγω σπουδών που είχα κάνει.


Και χωρίς καλά-καλά να το καταλάβω βρέθηκα ντυμένος στα χακί.

Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2010

Φωτογραφίες ως Δήμαρχος

Φωτογραφικό άλμπουμ ως Δήμαρχος στο Δήμο Καλλιδένδρου.

Στο Δημαρχείο

Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2010

Τα ποιήματά μου


Bιβλιοπαρουσίαση 
Ποιητικής  Συλλογής  ΔΗΜΗΤΡΗ Α. ΤΣΙΓΑΡΑ: “Εξιδανικεύσεις και Δαιμονοποιήσεις”

Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2010

Τα σκίτσα με τα τρένα

Ένα δείγμα της συλλογής, από τα σκίτσα μου για τα τρένα.




Μνήμες των παιδικών χρόνων στα παιχνίδια μας.
Να μιμούμαστε ρυθμικά το αγκομαχητό της ατμομηχανής
χτυπώντας τις παλάμες μας στα γόνατα και στο στήθος.
Στην αρχή αργά, μετά σιγά ­ σιγά γρήγορα,
accelerando, όπως το τρένο.


Οι ζωγραφιές μου

Παρακάτω παρουσιάζω ένα μικρό δείγμα από τις χιλιάδες ζωγραφιές μου.
Το δείγμα αφορά τοπία από το νομό Τρικάλων.

Τοπίο στην Περδικοράχη

Τα τραγούδια μου



Το 1991 από τη φωνογραφική εταιρία «ΗΧΟΓΕΝΝΗΣΗ» ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε μεγάλος δίσκος βενιλίου με 12 λαϊκά τραγούδια.
Ο τίτλος του δίσκου ήταν «Κοντά μου έλα».
Οι συντελεστές του δίσκου:
-Τη Μουσική και τους στίχους έγραψε ο Δημήτρης Τσιγάρας.
-Τα τραγούδια τραγούδησε ο Κοσμάς Πουλιανίτης
-Την ενορχήστρωση έκανε ο Ανδρέας Τσέγας.
-Μπουζούκι έπαιξε ο Αχιλλέας Τσιακμάκης.
-Φωνητικά, η Γεωργία Σαββουλίδου και η Αγάθη Λίτσα
-Την ηχοληψία είχε ο Παναγιώτης Καλαμπάκας.
-Τη φωτογραφία ο Θεόδωρος Λιούτας.
-Τη μακέτα εξωφύλλου ο Λορέντζο Ντετζιόρτζιο.
-Και την παραγωγή η εταιρεία «ΗΧΟΓΕΝΝΗΣΗ».
Η όλη παραγωγή κυκλοφόρησε και σε κασέτες καθώς και σε βιντεοκλίπ.


Στο εξώφυλλο του Δίσκου προλογίζει ο συνθέτης και στιχουργός με τα εξής:

Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2010

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΜΟΥ

Η συγγραφική μου δραστηριότητα περιλαμβάνει 8 βιβλία:



1) ΛΕΥΚΩΜΑ "ΤΡΙΚΑΛΑ ...τότε και τώρα..."

2) ΛΕΥΚΩΜΑ "ΕΙΚΟΝΕΣ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟΥ"

3) ΛΕΥΚΩΜΑ "Τα Μετέωρα… με μια άλλη ματιά…"

4) "Ο ΘΡΥΛΙΚΟΣ ΣΑΚΑΦΛΙΑΣ"

5) "ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΕΣ"

6) ΒΙΩΜΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΝΘΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΚΑΛΛΙΔΕΝΔΡΟΥ (1998 – 2006)

7) Τα Γενεαλογικά Δένδρα του Βαλτινού (1850 ­ 2005)

8) Έρωτες, Έριδες & Αντιθέσεις


9) Κάνοντας οίστρο της ζωής τον φόβο του θανάτου (Βιβλίο τεθνεώτων Βαλτινού)  




1) ΛΕΥΚΩΜΑ "ΤΡΙΚΑΛΑ ...τότε και τώρα..."


Η περιπλάνηση στις σελίδες του συλλεκτικού εντύπου, με τίτλο, "Τρίκαλα ...τότε και τώρα...  είναι ένα ταξίδι στο κοντινό και πιο μακρινό χθες μέσα από αποτυπώσεις παραστάσεων, με σκίτσα, από την περιοχή των Τρικάλων.
Η θεματική αυτή ενότητα από την πολύ μεγάλη συλλογή μου, αφορά εικόνες οικίες και γνώριμες, που η κάθε μία αποτελεί μια ξεχωριστή αφήγηση. Όλες μαζί είναι ένα ζωγραφικό σώμα με δύναμη και γοητεία, ικανό να μας ταξιδέψει και να μας κάνει να αναλογιστούμε το χθες, το σήμερα και το αύριο.
Έργα απλά, φιλοτεχνημένα με πενάκι σε λευκό χαρτί, ασπρόμαυρες απεικονίσεις.

Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2010

ΟΙ ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΕΣ ΜΟΥ



"Αφιερωμένο στην παιδική μας αθωότητα…
και σ’ εκείνους που μας διηγούνταν ιστορίες
το χειμώνα γύρω απ’ τη φωτιά
και τα καλοκαίρια στις αυλές κάτω από τ’ αστέρια".

Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου 2010

Τα άρθρα μου

Μια άποψη σε τρεις διαφορετικές χρονικές στιγμές
Τρεις φωτογραφίες

Μια χρονική συνέχεια, σε ένα διαρκώς μεταλλασσόμενο τοπίο, όπου διαγράφεται το ίχνος της ιστορίας, συμπιεσμένων αναμνήσεων και βιωμάτων, του αστικού πλούτου. 
Από το ίδιο περίπου σημείο, αλλά σε τρεις, χρονικά, διαδοχικές στιγμές ο φωτογραφικός φακός κατέγραψε, αποτύπωσε και απαθανάτισε την εικόνα ενός αστικού τοπίου των Τρικάλων. 
Η παραποτάμια οδός Όθωνος, στο ύψος όπου στεγάζονταν παλιότερα το ΚΤΕΛ Υπεραστικών Λεωφορείων φανερώνει την μετάλλαξή της στο διάβα του χρόνου.
Εκείνο που μπορεί κανείς να αποθησαυρίσει ως μνήμη είναι η σύγκριση των μεταλλάξεων που αφορά τις εποχές του 1950, 2000, και 2016.
Στην πρώτη εικόνα όλη αυτή η άλλοτε γοητευτική Τρικαλινή περιοχή μοιάζει να αναπνέει τον επαρχιακό της αέρα.
Παρατηρώντας με μια πιο βαθυστόχαστη ματιά αρχίζεις να νιώθεις τη θέρμη της μικρής ζωής, την αισθητική των κτιρίων, των αρχιτεκτονικών οικοδομημάτων, και των απλών κατοικιών, τις σκιές από τις πολλές περασμένες ζωές ανθρώπων που γεννήθηκαν δεκαετίες πριν, που έζησαν και περπάτησαν σ’ αυτό τον παραποτάμιο Τρικαλινό δρόμο.


Η ανοικοδόμηση όμως της περιόδου 1970-80 άλλαξε σιγά σιγά την κλίμακα στο οικοσύστημα και διαμόρφωσε μια άλλη αστική ατμόσφαιρα.
Σήμερα, στοιχισμένες πολυκατοικίες, άλλες πλούσιες ή μεσαίες και άλλες πιο ταπεινές, όλες όμως ενός ορισμένου επιπέδου, μαζί με την πλούσια παραποτάμια βλάστηση, διαμορφώνουν το νέο τοπίο, μέσα στο οποίο κινούμαστε και βιώνουμε καθημερινά την αισθητική του.




Τότε και τώρα
«Στοχασμός μπροστά σε δυο όμοιες, αλλά με διαφορά 37 χρόνια, φωτογραφίες»
Του Δημήτρη Τσιγάρα



Παλαιότερα, αναζητώντας απάντηση στο ερώτημα για ποιο λόγο τραβήχτηκε η πρώτη οικογενειακή φωτογραφία που απεικονίζει, με τη σειρά, και κατά ηλικία, όλα τα εγγόνια του παππού μας και της γιαγιάς μας, Κωνσταντίνου και Αικατερίνης Τσιγάρα, στον συγκεκριμένο τόπο και χρόνο και με τη συγκεκριμένη σκηνογραφία ανέκυψαν απροσδόκητοι συνειρμοί και ψηλαφήθηκαν υπαρξιακοί προβληματισμοί.
Προβληματισμοί και ανησυχίες, που έχουν σχέση με τη συνεχή πάλη των σημαντικότερων δίπολων της ζωής: Γέννηση και θάνατος, χαρά και λύπη, ευτυχία και δυστυχία, επιτυχία και αποτυχία, αμφισβήτηση και πίστη…
Θελήσαμε λοιπόν να επαναλάβουμε, μετά από 37 χρόνια, την ίδια διαδικασία και το επιχειρήσαμε. Ξανασμίξαμε όλα τα ξαδέρφια μαζί και ξαναπαγώσαμε τον χρόνο βγάζοντας μια δεύτερη παρόμοια φωτογραφία.
Παρατεταγμένοι πάλι σε σχέση με την κλίμακα του χρόνου, ο Κώστας, η Σοφία, ο Δημήτρης, ο Κώστας, ο Στέργιος, ο Γιώργος, η Δέσποινα, ο Σπύρος, ο Κώστας, ο Βάιος, η Κατερίνα.
Δυστυχώς, υπάρχει μια απώλεια που μας πληγώνει όλους. Τη θέση του Κώστα που έφυγε νωρίς, την αντικαταστήσαμε με τον ανεψιό του, Κωνσταντίνο.
Αυτή η δεύτερη φωτογραφία ανέδειξε κυρίαρχα τα στοιχεία της σύγκρισης. Την εξελικτική φυσιογνωμική διαφορά, τις αλλαγές και τη φθορά του χρόνου, τις παρουσίες και τις απώλειες, και φυσικά τη διαχρονική ανάγκη για ένταξη σε κάποια συλλογικότητα, την ανάγκη του ανήκειν.
Και να πάλι, σαν μια αδιόρατη ελπίδα, να προσδοκούμε από τη δύναμη της φωτογραφίας και από αυτόν τον υπερβατικό διάλογο να οδηγηθούμε σε ένα τελετουργικό μύησης προς το βαθύτερο νόημα της ζωής, για την ανεύρεση τρόπου να θεάται κανείς τη ζωή και να την κατανοεί για να μπορέσει να τη ζήσει. 
Στο ερώτημα τι θα ήθελε κανείς στη ζωή του, οι απαντήσεις είναι περίπου κοινές: Θέλω να μείνω νέος, θέλω να ζήσω, θέλω πίσω τη ζωή που είχα, θέλω να είμαι πετυχημένος, θέλω να αρέσω, θέλω να κάνω πράξη τα όνειρα μου, θέλω ένα νόημα για να υπάρχω, θέλω μια αγκαλιά, ένα χάδι, ένα χαμόγελο… 
Τόσα πολλά θέλω, τόση πολλή οδύνη, τόσα απραγματοποίητα ή ανέφικτα όνειρα κρυμμένα πίσω από το διάφανο πέπλο του κοινωνικού μας προσωπείου!
Όμως το ταξίδι προς τα βάθη του εαυτού μας είναι πάντα το πιο μακρύ και το πιο βασανιστικό. Ίσως γιατί πρέπει να έρθει κανείς σε επαφή με τα συναισθήματά του, τους φόβους του, τις αδυναμίες του, τις ενοχές του και να αγνοεί την ύπαρξη των ανύποπτων δυνάμεων και ικανοτήτων που κρύβει μέσα του.
Δεν είναι τυχαίο που από τα τρία κλασσικά υπαρξιακά ερωτήματα -ποιος είσαι, από πού έρχεσαι, πού πας - η ταυτότητα είναι στην πρώτη θέση, αφού όποιος δεν ξέρει ποιος είναι, δύσκολα αποκτά συνείδηση αυτού που έχει αφήσει πίσω του ή του προορισμού που έχει μπροστά του.
Στέκομαι μπροστά σε δυο όμοιες φωτογραφίες τραβηγμένες με διαφορά 37 χρόνια, τις κοιτάζω με στοχαστική διάθεση κι αναρωτιέμαι ξανά: «Μήπως το μάτι με το οποίο βλέπουμε τον θεό είναι το ίδιο με το οποίο βλέπει ο θεός εμάς;»




Τα καλοτάξιδα πουλιά

Είχε καλοκαιριάσει για τα καλά.
Ο ήλιος έψηνε την πέτρα, και χρύσωνε τις καλαμιές στα χωράφια. 
Η ζέστη συμμαχούσε με την απόλυτη σιγή του μεσημεριού.
Η φύση, μετά τη σύλληψη της άνοιξης, είχε περάσει στον τοκετό και σκορπούσε απλόχερα τα γεννήματά της.
Η κάψα του μεσημεριού γαλήνευε τη μέρα και θέριευε τον φόβο. Το ανεπαίσθητο θρόισμα των φύλλων έμοιαζε με αστραπόβροντο στην απόλυτη σιωπή της ζέστης.
Αυτές οι μεσημεριανές ώρες στο χωριό ήταν μυστήριες, γεμάτες με πρόκληση και δέος.
Λίγοι αγρότες έξω στα χωράφια κάτω από τον ίσκιο της γκορτσιάς περίμεναν να πέσει λίγο ο ήλιος, για να συνεχίσουν την εργασία τους.

Οι τσοπάνηδες στάλιαζαν τα ζώα τους στα γρέκια και έπαιρναν ένα υπνάκο στη σκιά του δένδρου μέχρι να κοπάσει το λιοπύρι.
Που και πού κανένας τζίτζιγκας έσπαζε με το τραγούδι του την απόλυτη σιωπή του μεσημεριού.
Και εμείς τα παιδόπουλα, χωρίς τις σκοτούρες του σχολείου, με μια φέτα ψωμί, με ζάχαρη και νερό, στο χέρι, χαζεύαμε και παίζαμε με τον κουρνιαχτό ξυπόλυτοι στους δρόμους.
Συναντιόμασταν με άλλους φίλους και αναζητούσαμε τη δροσιά στα ποτάμια, πότε για ψάρεμα με τα χέρια και πότε για μπάνιο στα διάφορα κλούρια που ξέραμε.


Στις όχθες της φλέβας, πότε ψαρεύαμε με τα χέρια πλατίτσες και μυλονάκια και πότε ψάχναμε για καβούρια, βάζοντας τα χέρια μας μέσα στις γρούσπες. Που και που βλέπαμε κανένα μπακακόφιδο, ή καμιά νεροφίδα και τα κυνηγούσαμε με διάφορα κλαριά.
Κι όταν «μας έκοβε η πείνα το στομάχι» γευόμασταν τα βατόμουρα, τα κορόμηλα, τα σκάμνια, τα σύκα… Καμιά φορά κάναμε «ντου» και στα μποστάνια, στα περιβόλια ή στα αμπέλια και βρίσκαμε μετά τον μπελά μας από τους ιδιοκτήτες. 


Άλλες φορές πηγαίναμε στο δασάκι για κυνήγι. Ανεβαίναμε στα δέντρα και ψάχναμε στις φωλιές των πουλιών. Πιάναμε τα πιτσουνάκια και όταν αυτά ήταν έτοιμα για το πρώτο τους πέταγμα τα ρίχναμε στον αέρα.


Έτσι βλέποντάς τα να πετάνε στον γαλάζιο ουρανό, ταυτιζόμασταν, με τα "καλοτάξιδα πουλιά" του Γκάτσου, ονειρευόμασταν και περιμέναμε ανυπόμονα το δικό μας πέταγμα!!!

«Τα καλοτάξιδα πουλιά
χτίσαν το Μάρτη μια φωλιά
στο περιβόλι το παλιό,
είχαν τον άνεμο σκολειό.


Μα με τ’ Απρίλη τη χαρά
καινούργια βγάλανε φτερά
κι είδανε πέρα απ’το βουνό
του μισεμού τον ουρανό.


Δε μου φτάνει αυτός ο κήπος
δε μου φτάνει τούτη η γή,
της καρδιάς μου ο κάθε χτύπος
είναι κι άλλη μια πηγή
που γυρεύει να `βρει ακόμα

το καινούργιο της το χρώμα».


Όμορφες γωνιές των Τρικάλων αποτυπωμένες με τον φακό
του Δημήτρη Τσιγάρα

Στην πόλη των Τρικάλων υπάρχουν πάμπολλες ομορφιές, που μαγνητίζουν το βλέμμα ή περιμένουν να τις ανακαλύψουμε, ο καθένας με τη δική του αισθητική ματιά.
Σ’ αυτή την ελκυστική αναζήτηση του ωραίου, επιχείρησα να αιχμαλωτίσω τις Τρικαλινές ομορφιές, εστιάζοντας με τον φακό σε γνώριμα σημεία της πόλης και δημιουργήθηκε έτσι, μια συλλογή από ενδιαφέρουσες φωτογραφίες.


Μια εικαστική συλλογή, που πιστεύω αναδεικνύει και πιστοποιεί, εκτός από τα τρία καλά της πόλης και το αισθητικό κάλλος της.
Παράλληλα συμβάλλει στον θρυμματισμό του αισθητικού διχασμού «παλιά» και «νέα πόλη», καθότι διαπιστώνουμε πως η πόλη των Τρικάλων, είναι μια πόλη κομψή, αέρινη και άχρονη. Όλες τις ώρες, όλες τις ημέρες, όλες τις εποχές, ανακαλύπτεις τις ομορφιές της, είτε στο παλιό «στοιχείο» της, είτε στο καινούργιο.
Με τη χρήση φίλτρου «εξιλέωσης» των χρωμάτων το εικαστικό αποτέλεσμα δημιουργεί πιο ενδιαφέρουσα και πιο ελκυστική αίσθηση για τις προσλαμβάνουσες.


Αρκεί να αφεθούμε στην αισθητική δύναμη της φωτογραφικής αποτύπωσης και να απολαύσουμε τις όμορφες γωνιές των Τρικάλων. 
Άλλωστε, όμορφο είναι ό,τι επιτίθεται στα μάτια μας και μας κάνει να αισθανόμαστε ωραία!


Η ΠΑΡΕΧΟΥΠΟΛΗ



Μια φορά κι ένα καιρό - τον καινούργιο το καιρό
λίγα χρόνια πιο μπροστά - εσυνέβησαν αυτά…
που έχω τώρα να σας πω ­ και να σας διηγηθώ ­
και πιστέψτε με, θαρρώ
είναι τόσο εφικτά - κι ας φαντάζουν ψεύτικα.
Να λοιπόν τι θα συμβεί - κάποτε σ’ αυτή τη γη.

Ο ΦΕΓΚΑΛΕΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΙΣΘΗΣΗ


ΠΑΡΑΜΥΘΟΛΟΓΙΚΑ

Ο ΦΕΓΚΑΛΕΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΙΣΘΗΣΗ

Από αρχέγονο καιρό υπήρχε η συνήθεια,
οι άνθρωποι να ψάχνουνε να βρούνε την αλήθεια
και στον αγώνα τους αυτό, να πιάσουν τ’ όνειρό τους,
άλλοι ασκούσαν την ψυχή και άλλοι το μυαλό τους.
Άλλοι με άθλους κοίταζαν να γίνουνε μεγάλοι
κι άλλοι τη ρώμη του μυαλού ερίχνανε στη πάλη.
Στο μόχθο αυτό, της άθλησης, ώστε να συλλαβίσουν
το νόημα της ζωής, ή στο αίνιγμα του θανάτου να απαντήσουν,
εγώ ένα μύθο θα σας πω για κάποιον Φεγκαλέο,
που κυνηγούσε το άριστο, το αληθινό, το ωραίο
και προσπαθούσε πάντοτε να φτάσει το ευκταίο.
Μη σας φανεί περίεργο γιατί, αλήθεια λέω…
Το είδα με τα μάτια μου, τ’ άκουσα με τα αυτιά μου,
τα ακούμπησα, τα ένοιωσα όλα με την καρδιά μου,
και μην τον θεωρήσετε απλό το μύθο ετούτο
κρύβει πολλά μηνύματα, γνώση, σοφία, πλούτο.

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΕΡΙΒΟΗΤΟ ΣΑΚΑΦΛΙΑ

Ιστορικά στοιχεία για τον περιβόητο ΣΑΚΑΦΛΙΑ
(Ποιος πραγματικά ήταν και ποιοι τον σκότωσαν)
του Δημήτρη Τσιγάρα

Αναζητώντας την ιστορικότητα του θρυλικού ΣΑΚΑΦΛΙΑ, τον ήρωα του ομώνυμου τραγουδιού του Βασίλη Τσιτσάνη, με το οποίο συνδέθηκαν και έγιναν γνωστά τα Τρίκαλα στο Πανελλήνιο, προέκυψαν διάφορα στοιχεία και αναφορές οι οποίες στηρίζονταν μόνο σε προφορικές διηγήσεις, εικασίες, αντικρουόμενες και αμφιλεγόμενες απόψεις.
Όλα αυτά αποτέλεσαν την ύλη του βιβλίου μου με τίτλο «Ο θρυλικός Σακαφλιάς» που εκδόθηκε το 2008.
Η Απάντηση όμως για το ποιος πραγματικά ήταν ο Σακαφλιάς ήρθε μετέπειτα, όταν συνεχίζοντας την έρευνά μου, ανακάλυψα ένα άρθρο στην εφημερίδα ΣΚΡΙΠ, της εποχής του 1924, το οποίο αποτελεί κατά τη γνώμη μου το πιο ισχυρό ντοκουμέντο για την απόδειξη της ιστορικότητας του Σακαφλιά.
Ποιος πραγματικά ήταν ο Σακαφλιάς, ποιοι, πότε και γιατί τον σκότωσαν;