Κυκλοφόρησε το νέο μου βιβλίο με τίτλο «Η ιστορία του Αθλητικού Ομίλου Βαλτινού Τρικάλων».

Πρόκειται για ένα βιβλίο έρευνας και καταγραφής, το οποίο αναφέρεται στην ιστορία της ποδοσφαιρικής ομάδας του Α.Ο. Βαλτινού.

Το βιβλίο, που ήδη κυκλοφόρησε από τον Μάρτιο του 2020 και βρίσκεται προς διάθεση του κοινού, εξέδωσε το Δ.Σ. του Α.Ο. Βαλτινού και αφορά στην καταγραφή, στη διάσωση και στην προβολή των στοιχείων της 60χρονης αθλητικής - ποδοσφαιρικής ιστορίας της ομώνυμης ομάδας.

Μέσα από τις 272 σελίδες αυτού του βιβλίου, (επενδεδυμένες με πλούσιο φωτογραφικό υλικό), ο αναγνώστης θα βρει όλα τα στοιχεία της ομάδας, θα γνωρίσει την ιστορία της, τα χαρακτηριστικά της γνωρίσματα, τα μικρά και μεγάλα μυστικά της τοπικής ερασιτεχνικής διοργάνωσης, τους παράγοντες, τους ποδοσφαιριστές, τους φιλάθλους και γενικότερα όλον τον κόσμο που, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, σχετίστηκε με το τοπικό ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο.

Για να περιηγηθείτε και να διαβάσετε το βιβλίο πατήστε εδώ

Στο εισαγωγικό σημείωμα του συγγραφέα αναφέρονται τα εξής:

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

του Δημήτρη Τσιγάρα

Ξεκινώντας τη συγγραφή αυτού του βιβλίου, μου ήρθε στο νου αυτό που είπε ο Γάλλος φιλόσοφος Κριστιάν Μπρομπερζέ: «Το ποδόσφαιρο είναι το πιο σημαντικό ασήμαντο πράγμα του κόσμου».   

Αυτή η αναιρετική αντίφαση, θα μπορούσε να δώσει τροφή για σκέψη και προβληματισμό και να προβάλλει, μέσα από την αντίθεσή της, χωριστά για τον καθένα μας, το ερώτημα: «Τι είναι το ποδόσφαιρο;».

Σε προσωπικό επίπεδο, προσπαθώντας να απαντήσω στο ερώτημα, προέκυψαν διάφοροι συνειρμοί, μνήμες και βιώματα, που συγκρότησαν την προσωπική μου άποψη και γνώμη.

Για μένα λοιπόν, ποδόσφαιρο είναι οι μνήμες, ενός μοναχικού πιτσιρίκου, σε μια άδεια αυλή, να προσπαθεί να κάνει τσαλιμάκια με μια μπάλα.

ΤΟ ΛΕΥΚΩΜΑ «Μουσικά όργανα και οργανοπαίχτες»

Στο λεύκωμα με τη θεματική ενότητα: «Τα σκίτσα της μουσικής και η μουσική των σκίτσων» (Μουσικά όργανα και οργανοπαίχτες), εμπεριέχονται 150 σκίτσα μου και παρουσιάζονται 90 μουσικά όργανα, από κάθε μουσική οικογένεια, από όλο τον κόσμο και σε όλο το φάσμα του χρόνου (από το μονόχορδο έως την ψηφιακή απόδοση του ήχου).

Πρόκειται για μια εικαστική προσέγγιση στα μουσικά όργανα και τους οργανοπαίχτες, με την απόδοση σκίτσων και με αναφορά στα στοιχειώδη χαρακτηριστικά κάθε μουσικού οργάνου.

Εστιάζοντας στο κυρίαρχο στοιχείο της σκηνογραφίας, των σκίτσων, παρατηρούμε την ανάδειξη της έκφρασης των χεριών, του προσώπου και γενικότερα η έκφραση της γλώσσας του σώματος κάθε οργανοπαίχτη, την στιγμή που εκφράζεται με το όργανό του. Κάθε παίξιμο μουσικού έργου έχει το δικό του διακριτό χαρακτήρα, που φαίνεται στις εκφράσεις του προσώπου του οργανοπαίκτη, έτσι όπως θα τις φανταζόμασταν ακούγοντας τη μουσική με κλειστά μάτια.

Για περισσότερα και για να δείτε το ΛΕΥΚΩΜΑ πατήστε εδώ.

ΤΟ ΛΕΥΚΩΜΑ «Προσωπογραφίες»

Η θεματική συλλογή «Προσωπογραφίες» είναι μια σειρά σκίτσων μου από πορτρέτα ηλικιωμένων ανθρώπων, όπου το κυρίαρχο και κοινό χαρακτηριστικό τους είναι η αποτυπωμένη χάραξη του χρόνου, στα πρόσωπά τους. Ρυτίδες, μαστιγώματα του χρόνου, που εγγράφονται στο πρόσωπο και διαγράφουν εντονότερα τα χαρακτηριστικά της φυσιογνωμίας.

Πατήστε εδώ για να δείτε το Λεύκωμα

Η Λέσχη Αφήγησης «Ήτανε μια φορά...»

Η Λέσχη Αφήγησης «Ήτανε μια φορά...» λειτουργούσε μια φορά το μήνα κάθε Τρίτη από το Νοέμβριο 2018 μέχρι το Μάρτιο 2019. Εκεί πραγματοποιούνταν διάφορες συναντήσεις των μελών της Λέσχης, όπου τον συντονισμό είχε η Μαρία Κατσανούλη.

Πρόκειται για μια δράση η οποία έδινε την ευκαιρία, σε όποιον επιθυμούσε, να πει ή να ακούσει ιστορίες της προφορικής παράδοσης, ιστορίες που συντρόφευαν από παλιά τον άνθρωπο και έφτασαν στις μέρες μας από στόμα σε στόμα, ικανοποιώντας την ανάγκη του ανθρώπου να τις «επισκέπτεται» όταν αποζητά  το ταξίδεμά τους.

Είχα την ευκαιρία και την τιμή να συμμετάσχω, λέγοντας και ακούγοντας ιστορίες της προφορικής παράδοσης, νοιώθοντας πότε παππούς και πότε μικρό παιδάκι.

Τιμητική εκδήλωση των αιρετών της Τοπικής Αυτοδιοίκησης

Από την εκδήλωση της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Θεσσαλίας (ΠΕΔ) που τίμησε τους διατελέσαντες Δημάρχους και νομάρχες της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων που υπηρέτησαν τις τοπικές κοινωνίες και τον θεσμό της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, από την εφαρμογή του προγράμματος «Καποδίστριας» (1997) έως και σήμερα.
Συνολικά τιμήθηκαν 63 πρώην και νυν αιρετοί άρχοντες της αυτοδιοίκησης Α’ και Β’ βαθμού, που υπηρέτησαν τον θεσμό στο Νομό Τρικάλων, μεταξύ αυτών τιμήθηκε και η αφεντιά μου, ως πρώην Δήμαρχος Καλλιδένδρου.
Την αναμνηστική πλακέτα μου απέδωσε ο Αστυνομικός Διευθυντής Τρικάλων κ. Στέλιος Μπιλιάλης.
Η αναγνώριση μιας οποιαδήποτε προσφοράς προς τον τόπο αποτελεί ένα μοχλό για την κινητοποίηση του ηθικού δυναμικού του τόπου μας.
Πολλές ευχαριστίες στον Πρόεδρο, (Δήμαρχο Μουζακίου), κ. Γιώργο Κωτσό και το Δ.Σ. της ΠΕΔ.

«Η Παναγία του Βαλτινού», Τρίκαλα 2018  ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΝΤ. ΤΣΙΓΑΡΑ

Ανάρτηση του ποιητή Ηλία Κεφάλα στον λογαριασμό του, στο facebook

29-7-2018

Εδώ στις εσοχές της επαρχίας που ζούμε κεκρυμμένοι, μην προκαλώντας καθ’ οιονδήποτε τρόπο την δημοσιότητα, μη νομίζετε ότι μένουμε και ανενεργοί. Δημιουργούμε τον μικρό μας πολιτισμό απερίσπαστοι και αφοσιωμένοι στα μεράκια μας και δεν έχουμε απαιτήσεις ιδιαίτερες πέρα από τις πειστικές απαντήσεις που δίνουμε στον εαυτό μας. Κατά τα άλλα και τυπογραφικά εργαστήρια έχουμε και βιβλία βγάζουμε ιδίοις αναμαλώμασι και βιβλιοπωλεία έχουμε για να τα εκθέτουμε στις βιτρίνες τους και κόσμο, επίσης έχουμε, για να τα προσέχει και να τα συζητάει. Προ πάντων έχουμε συγγραφείς.
Ο λόγος σήμερα για τον Δημήτρη Τσιγάρα που, πολύ πιθανόν, να πηγαίνει κατά κάποιον τρόπο ενσυνείδητα χαμένος, επιμένοντας να μη φεύγει από τον γενέθλιο χώρο του. Σπουδαγμένος γραφίστας και επιμελητής βιβλίων καλλιεργεί παράλληλα όλες τις εγγενείς εφέσεις του, αυτές που τον αιχμαλώτισαν από την παιδική του ηλικία και τον οδήγησαν σ’ έναν πληθωρικό καλλιτεχνικό δρόμο: ζωγράφος, μουσικός, φωτογράφος, συγγραφέας, εκδότης, λαογράφος, κινηματογραφιστής. Μπράβο Δημήτρη!
Το άρτι εκδοθέν βιβλίο του είναι «Η Παναγία του Βαλτινού», με κείμενα τοπιολαογραφικά σύμμεικτα, όπως επεξηγεί ο υπότιτλός του. Πρόκειται για ιστορικές και λαογραφικές αναφορές γύρω από το πανέμορφο ξωκκλήσι, αλλά και μνήμες των γύρω χωριών, κυρίως του Βαλτινού. Εντυπωσιάζουν πέρα από τις κατατοπιστικές φωτογραφίες οι ζωγραφιές του Δημήτρη, που ζωντανεύουν με ενάργεια τους θρύλους του δάσους ή τους ήρωες των ομόθεμων κειμένων που ανθολογεί. Δυστυχώς ο χώρος δεν επιτρέπει να πούμε περισσότερα. Ήθελα απλώς να πω ότι είμαστε εδώ, υπάρχουμε και δημιουργούμε εν ακμή, στον τόπο μας.

Νέο βιβλίο για το Βαλτινό «Η Παναγία του Βαλτινού», του Δημήτρη Τσιγάρα

Με τίτλο «Η Παναγία του Βαλτινού» (Ιστοριολαογραφικά σύμμεικτα) κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο του Δημήτρη Τσιγάρα, από τις Γραφικές Τέχνες «Δημήτρης Τσιγάρας», έκδοση 2018.

Πρόκειται για ένα βιβλίο έρευνας και καταγραφής των στοιχείων του, σπάνιου για την περιοχή, δάσους με το ξωκλήσι της Παναγίας Βαλτινού.

Είναι μια ιστοριολαογραφική έρευνα, μια συλλογή από διάφορες μελέτες και εργασίες, τεκμήρια και καλλιτεχνικές εκφράσεις πολλών ανθρώπων, που έζησαν, εκτίμησαν, αγάπησαν, γοητεύτηκαν και εμπνεύστηκαν από το δάσος με το ξωκλήσι της Παναγίας.

Στις 192 σελίδες του περιλαμβάνονται μελέτες, κείμενα, εικόνες, παραμύθια, διηγήματα, ποιήματα, εξιστορήσεις, μαρτυρίες, χρονικά, τα οποία ως ένα ενιαίο σύνολο, σκιαγραφούν και δίνουν το καθένα με τον δικό του τρόπο, την συνολική ανάγλυφη εικόνα, το αποτύπωμα και την φυσιογνωμία της Παναγίας Βαλτινού.

Ταυτόχρονα αυτά τα κείμενα, μετρούν κάθε φορά την ένταση της νοσταλγίας που μας χωρίζει από το πολύπαθο μεν, αλλά πολύ ουσιαστικό εκείνο παρελθόν που προσδιόρισε καθοριστικά τον βίο μας και την σχέση μας με τον συγκεκριμένο τόπο, την Παναγία.

Πολλοί άνθρωποι εναπόθεσαν τις ελπίδες επάνω της, άλλοι εμπνεύστηκαν και εκφράστηκαν δημιουργικά με έργα τέχνης, και άλλοι απλά εισέπραξαν την ομορφιά και το μεγαλείο της.

Αυτή η αρμονία ανθρώπου και τοπίου, αυτή η σύμπνοια ανάμεσά τους, συνιστά τη θελκτική φυσιογνωμία του αλλά και τη βασική προϋπόθεση για τη διεκδίκηση της ξεχωριστής φυσικής καλλονής του.

Στην εισαγωγή του βιβλίου, ο συγγραφέας Δημήτρης Τσιγάρας επισημαίνει μεταξύ άλλων:

… «Το δάσος με το ξωκλήσι της Παναγίας Βαλτινού αποτελούσε ανέκαθεν και αποτελεί ακόμη και σήμερα σημείο αναφοράς για όλους τους κατοίκους του χωριού Βαλτινού, αλλά και της ευρύτερης περιοχής.

Μέσα στο υπέροχο δάσος, στο πυκνό και ποικιλότονο πράσινο, με εξαίσια θέα, οι χριστιανοί πρόγονοι έστησαν το ιερό ξωκλήσι της Παναγίας, για να δοξάσουν έκθαμβοι το θαύμα της δημιουργίας και να ανοίξουν τους δικούς τους διαύλους επικοινωνίας με το θείο.

Πηγή ελπίδας, χαράς, γαλήνης, παρηγοριάς και ανακούφισης για πολλούς ανθρώπους αυτό το εκκλησάκι. Η λατρεία της Παναγίας, λατρεία σταθερή κι αγαπημένη μέσα στους αιώνες, έχει επιβιώσει σαν μια ανάμνηση ζεστή στη λαϊκή συνείδηση κατά τον εορτασμό της μνήμης, της Κοίμησης της Θεοτόκου.

Η Παναγία εφεξής θα γίνει ξακουστή. Τόπος ιερός, προσκυνήματος. Σημείο σταθερό αναφοράς, υποβλητικός προορισμός, ασφάλειας και προστασίας για τους αδυνάτους.

Σαν αποκαλύπτεται σταδιακά, σε δέχεται με ευγένεια, με γλυκύτητα, με οικειότητα  και συνήθως, σε κάνει τελικά δικό της, σε κατακτά, προσφέροντάς σου μια ανυπέρβλητη αίσθηση μέθεξης στο συμπαντικό και σε κάτι ανείπωτο.

Σαν αυτοσυστήνεται, αναφέρεται ποικιλώνυμα ως: H παναγία του Θεού, η παναγία των ανθρώπων, η παναγία του δάσους, η παναγία του χωριού, η παναγία των χρωμάτων, η παναγία του φωτός, η παναγία της σαγήνης, η παναγία των αιώνων, η παναγία του σήμερα, η παναγία των τεσσάρων εποχών, η παναγία της συγχρονίας και της διαχρονίας, της κάθε μέρας και της κάθε ώρας, η παναγία της καρδιάς μας…

Είναι το δάσος των μύθων και των παραμυθιών που φιλοξένησε χιλιάδες πιστούς και φυσιολάτρες επισκέπτες, οι οποίοι αιχμαλωτίστηκαν από τις έντονες αντιθέσεις της φύσης και ύφαιναν μαζί το πραγματικό με το εξωπραγματικό, πλάθοντας πολλούς εντυπωσιακούς μύθους, για να φτάσει στις μέρες μας και να γίνει το αγαπημένο των ευαίσθητων επισκεπτών, ντόπιων και ξένων.

Αυτό λοιπόν, το δάσος με την Παναγία του, επηρέασε πολλούς δημιουργούς του τόπου μας, που αναζήτησαν κατά καιρούς στην πολύτιμη κληρονομιά τους την έμπνευση, προκειμένου να δημιουργήσουν έργα με πολιτισμική αξία.

Η ανάγκη διάσωσης της ιδιαιτερότητας του πολιτισμού μας, της τοπικής ιδιαιτερότητας και της ιστορικής συνείδησης, η ανάγκη δηλαδή, να έχουμε ατομικό και συλλογικό παρελθόν, να παραλαμβάνουμε κάτι από τους προγόνους, να το συνεχίζουμε και να το παραδίδουμε στους απογόνους, έκανε επιβεβλημένη τη δημιουργία και την έκδοση αυτού του βιβλίου.

Ένας λαός γράφει την ιστορία του, όχι για να αφηγηθεί το παρελθόν του, τη γράφει για να οικοδομήσει ταυτότητα με την οποία θα παλέψει το μέλλον.

Με την ελπίδα, αλλά και την πεποίθηση ότι καλύπτεται ένα μεγάλο κομμάτι από τον στόχο, και την προσδοκία μας, να κληροδοτήσουμε στο Βαλτινό ακόμα ένα κομμάτι της ιστορίας και του πολιτισμού του, το βιβλίο αυτό αφιερώνεται στη νέα γενιά, με βαθιά ενσυναίσθηση για τον τόπο, την προσφορά, τη συνέχεια».

Για να περιηγηθείτε και να διαβάσετε το βιβλίο πατήστε εδώ.

Το πρώτο της ζωής μου ταξίδι

Εικονογραφημένο διήγημα, που η ιστορία του διαδραματίζεται στο δάσος της Παναγίας Βαλτινού. Αποτελεί μέρος της κινηματογραφικής ταινίας με τον ομότιτλο τίτλο.

Είναι ένα ταξίδι πηγαιμού και επιστροφής με μια διανυκτέρευση, με εναλλαγές, με εμπειρίες και γνώσεις. Μια αφήγηση της διαδικασίας τέλεσης του πανηγυριού που αποτυπώνει το ξετύλιγμα της ζωής, που έχει να κάνει με την αρετή του πραγματισμού και της ευχαρίστησης που προσφέρουν τα απλά πράγματα.

Τόπος και κόσμος κατοικημένοι από την οικονομία και την απλότητα, μισό αιώνα πριν. Μιας εποχής που έφυγε ανεπιστρεπτί, αλλά που άφησε πίσω της, αναλλοίωτο το στίγμα μιας λιτής και απέριττης ζωής.

Η επιστροφή στο παρελθόν γίνεται δια μέσω της περσόνας του μικρού ταξιδιώτη που διεκδικεί τα όνειρά του.

Το ξετύλιγμα των αναμνήσεων ξεκινάει με την προετοιμασία για το πανηγύρι, ακολουθεί η διαδρομή, η άφιξη, ο χώρος και η διαδικασία τελέσεως του πανηγυριού, η διανυκτέρευση, η δεύτερη ημέρα του πανηγυριού και η επιστροφή με τις εντυπώσεις και τη σχέση του μικρού ταξιδιώτη με τον παππού, ο οποίος μεταλαμπαδεύει τη θυμοσοφία του στον εγγονό του.

Η γνώση για το μικρό ταξιδιώτη είναι το σημαντικότερο απόκτημα στη ζωή.

Η σχέση με τον παππού του, ο θαυμασμός του λόγου και της θυμοσοφία του, τον στιγματίζουν, αν και κάποιες φορές διακατέχεται από την αμφιταλάντευση ανάμεσα στην προτροπή του παππού: «για την τήρηση του μέτρου» και την προσταγή του Καζαντζάκη: «Φτάσε όπου δεν μπορείς».

Σενάριο – Σκηνοθεσία - Σκίτσα: Δημήτρης Τσιγάρας

Αφήγηση: Σάκης Μπιλιάλης

Μουσική: Χρύσανθος Μουζακίτης

«Ο μικρός βοσκός στο δάσος της Παναγίας» Διήγημα του Δημήτρη Τσιγάρα

Εικονογραφημένο διήγημα, που η ιστορία του διαδραματίζεται στο δάσος της Παναγίας Βαλτινού. Αποτελεί μέρος της κινηματογραφικής ταινίας με τίτλο «Το πρώτο της ζωής μου ταξίδι».

Σενάριο – Σκηνοθεσία - Σκίτσα: Δημήτρης Τσιγάρας

Αφήγηση: Σάκης Μπιλιάλης

Μουσική: Χρύσανθος Μουζακίτης

Ποίηση: Ηλίας Κεφάλας

Δεν υπάρχει ζωή χωρίς προβλήματα και δυσκολίες. Το ζητούμενο είναι η αντιμετώπισή τους. Η πρόβλεψη, η εκτίμηση των καταστάσεων και η εξεύρεση των λύσεών τους. Υπάρχουν πολλοί τρόποι με τους οποίους μπορεί κανείς να ξεπεράσει τις δυσκολίες, τις κρίσεις, τα «χτυπήματα», τις βροχές, τις μπόρες της ζωής.

Ο μικρός βοσκός στο δάσος της Παναγίας, μας δίνει ένα τέτοιο παράδειγμα αντιμετώπισης της δυσκολίας. Την ώρα που φυλάγει τα πρόβατα και ταυτόχρονα απολαμβάνει το παιχνίδι του στην κούνια, την ώρα που προσπαθεί να ξεπεράσει τον εαυτό του και να φτάσει, να ακουμπήσει με τα πόδια του τον ουρανό, του ’ρχεται η πρώτη ψιχάλα βροχής στο μέτωπο.

Η μπόρα ξεσπά. Η ώρα της αναμέτρησης με τον εαυτό του έρχεται.

Η καταιγίδα αντιμετωπίζεται και οι ζημιές αποκαθίστανται. Μετά τη μπόρα βγαίνει πάλι ο ήλιος.

Η αντιμετώπιση της καταιγίδας είναι το κεντρικό μήνυμα της ταινίας, στη νομοτέλεια της ζωής, που ο άνθρωπος περνάει τον βίο του ανάμεσα στο «Δόξα σοι ο Θεός «και στο «Βόηθα Παναγιά μου».

Είναι αναπόφευκτο, πάντα στη ζωής μας να βρισκόμαστε αντιμέτωποι με δύσκολες και δυσάρεστες καταστάσεις. Πάντα θα υπάρχουν οι βροχές και οι μπόρες. Μας το επισημαίνει και ο Ποιητής μας, Ηλίας Κεφάλας με το ποίημά του:

Όλο βροχές

«Πότε γεννήθηκα, πότε έγινα παιδί

Κι όλο να βρέχει μέσα μου, να βρέχει

Πότε μεγάλωσα πότε ανδρώθηκα

Κι όλο να βρέχει μέσα μου, να βρέχει

Και πότε γέρασα κι ήρθε στα μάτια μου αχλή

Κι όλο να βρέχει μέσα μου, να βρέχει».

Η εισήγησή μου στο 1ο Πανελλήνιο Συνέδριο για τον Κώστα Βίρβο

Ολοκληρώθηκαν με επιτυχία οι τριήμερες εργασίες του 1^ου Πανελλήνιου Συνεδρίου «Κώστας Βίρβος: ο Άνθρωπος, ο Δημιουργός», το οποίο πραγματοποιήθηκε στα Τρίκαλα και διήρκησε από 31 Μαρτίου έως και 2 Απριλίου 2017.

Οι εργασίες του Συνεδρίου, έγιναν στο Πνευματικό Κέντρο Τρικάλων, στο Κέντρο Ιστορίας και Πολιτισμού «Κλιάφα», και στο «Μουσείο Τσιτσάνη».

Το συνέδριο διοργανώθηκε με πρωτοβουλία της Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Τρικάλων ενταγμένο σε μια σειρά αφιερωματικών και ερευνητικών δράσεων που έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια από το 32ο Δημοτικό Σχολείο «Κώστας Βίρβος», το σχολείο, στο οποίο φοίτησε ο δημιουργός.

Συνδιοργανωτές ήταν ο Δήμος Τρικκαίων και η Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Θεσσαλίας, υπό την αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων.

Στο επιστημονικό και ερευνητικό πρόγραμμα του συνεδρίου συμμετείχαν πάνω από 30 πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, εκπαιδευτικοί και προσωπικότητες των γραμμάτων και των τεχνών.

Μεταξύ των εισηγητών είχα την τιμή να προσκληθώ από την οργανωτική επιτροπή και να μιλήσω για ένα από τα έργα του Κώστα Βίρβου.

Τίτλος εισήγησης: «Θεσσαλικός κύκλος» Ηθογραφική προσέγγιση και ιστορική αναφορά στο αγροτικό ζήτημα της Θεσσαλίας.

Εισηγητής: Δημήτρης Τσιγάρας, π. Δήμαρχος Καλλιδένδρου.

Κυρίες και κύριοι

O «Θεσσαλικός κύκλος» είναι ένα από τα σημαντικότερα έργα στην ιστορία της ελληνικής δισκογραφίας.

Πρόκειται ουσιαστικά για ένα μουσικοθεατρικό έργο, που περιέχει 24 τραγούδια, συν τα τρία ορχηστρικά, σε μουσική του Γιάννη Μαρκόπουλου, και στίχους του Κώστα Βίρβου και παρουσιάστηκε το 1974.

Είναι ένα έργο, με φαντασία και χρώματα, μια λαϊκή λειτουργία. Μια μουσική παράσταση γεμάτη ελληνικούς ρυθμούς, με παιγνιώδη διάθεση, με αιχμηρά τραγούδια, με κοινωνικό και πολιτικό, άμεσο ή έμμεσο, περιεχόμενο.

O «Θεσσαλικός κύκλος» είναι μια ενότητα τραγουδιών πολλαπλών χρήσεων. Με αυτά τραγουδάς, γελάς, μελαγχολείς, νανουρίζεις, ξεδίνεις, σκέφτεσαι…

Ο λαϊκός ποιητής Κώστας Βίρβος πηγαίνει πίσω, στα χρόνια των τσιφλικάδων και των κολίγων στη Θεσσαλία, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε και μας μεταφέρει σ’ ένα κόσμο που κυριαρχεί η σκληρή δουλειά, η εκμετάλλευση, αλλά και η ανεπιτήδευτη αφέλεια των φτωχών κι αγράμματων κατοίκων, που βρίσκονται αντιμέτωποι με τα πρώτα «θαύματα» της τεχνολογίας.

Το σπίτι και η λεύκα

Το μοναχικό σπίτι με τη λεύκα τα αντίκρισα στην ερημιά του κάμπου, σε ένα χωράφι, κάπου εκεί στο παλιό εργοστάσιο Ζαχάρεως, του Χρηστάκη Ζωγράφου, μεταξύ των χωριών Μαγουλίτσα και Μαυρομμάτι Καρδίτσας.
Καθώς τριγυρνούσα με το αυτοκίνητό μου, ένα Κυριακάτικο απόγευμα, αναζητώντας κόγχες γαλήνης είδα αυτό το βουβό και σιωπηλό σπιτάκι και πλάι μια λεύκα, ένα καβάκι να το συντροφεύει σαν πιστός σκύλος.
Σταμάτησα να το περιεργαστώ και πλησίασα προς σ’ αυτό, όπως πλησιάζει κανείς κάτι άγνωστο, κάτι παράδοξο, κάτι που αξίζει να ερευνηθεί.
Είχα μπροστά μου ένα σπιτάκι με μια πέτρινη σκάλα που οδηγούσε στη ξύλινη βεραντούλα, με τα κεραμίδια του και με εκείνη τη συγκινητική απλότητα που βρίσκει κανείς στις γειτονιές.
Η λεύκα πλάι του είχε θεριέψει και το μπόι της υψώνονταν σαν λαμπάδα, τριπλάσιο από το ύψος του σπιτιού. Φάνταζε σαν ένα πράσινο βέλος καρφωμένο στη γη και όριζε τόσο πολύ την εντύπωση που προκαλούσε όλο αυτό το θέαμα, ώστε ήταν σχεδόν αδύνατον να φανταστεί κανείς αυτό το μικρό σπίτι δίχως τη θεόρατη λεύκα.
Η λεύκα είχε καταλάβει ατίθαση όλον τον ζωτικό χώρο, είχε γιγαντωθεί σαν να έβγαινε από σελίδα λαϊκών παραμυθιών.
Βουβή κι ακίνητη με τον ευθυτενή κορμό της σαν ακτίνα ηλιακού ρολογιού, να δείχνει καθημερινά την ώρα, ανάλογα με τη θέση του ήλιου στον ουρανό και τη θέση της σκιάς της στη γη.
Κοιτάζοντας αυτό το δίδυμο με μια άλλη ματιά μου φάνηκε πάλι, το σπίτι σαν μελανοδοχείο και η λεύκα σαν κονδυλοφόρος πένα με φτερό.
Σ’ αυτό το παιχνίδισμα του νου φαντάστηκα πως το χειμώνα, με τα γυμνά κλαδιά της, η λεύκα θα άφηνε τον ήλιο να ζεστάνει τα κεραμίδια του σπιτιού, ενώ το καλοκαίρι τα φύλλα της θα τρεμοπαίζανε στο ελαφρύ αεράκι κάποιο ερωτικό τραγουδάκι.
Έβγαλα τη φωτογραφική μηχανή και φωτογράφισα την εικόνα. Δεν χόρταινα να παρατηρώ!
Ξανακοίταξα αυτό το σπίτι, πριν απομακρυνθώ, με την πεποίθηση ότι άφηνα πίσω δύο φίλους σε ένα χωράφι κάπου εκεί στον Θεσσαλικό κάμπο, αποτυπώνοντας τον αχνό συνειρμό μιας ευθυτενούς λυγερόκορμης λεύκας, που συντροφεύει ένα βουβό σπίτι.

Δημήτρης Τσιγάρας

Για τη γιορτή του έρωτα

Σήμερα που είναι η γιορτή των ερωτευμένων θα ΄θελα:

Θα ΄θελα να κατοικώ εσαεί μέσα σ’ έναν κόσμο που πάλλεται από την επιθυμία του ερωτευμένου να διασχίζει τα όρια του εαυτού, να παύει να είναι αδιαίρετος, να χάνεται μέσα στον άλλο, για τον άλλο.

Θα ΄θελα να κατοικώ εκεί που ο έρωτας γίνεται έξαρση, παραφορά, εκμηδένιση μέσα στον άλλον και διά του άλλου, αλλά χωρίς να είναι ποτέ κατάσταση κρίσης ή κατάρρευσης. Έτσι, που η περιπέτεια αυτή να μπορεί να γίνεται πηγή ανανέωσης, να αναπλάθει, να ανασυσταίνει, να αναγεννάει ένα σώμα, έναν ψυχισμό, μια ζωή. Εκεί που το θαύμα γεννιέται από την αδιάκοπη εξερεύνηση της άγνωστης επικράτειας που είναι το άλλο πρόσωπο, της έκπληξης που συνέχεια επιφυλάσσει στον ερωτευμένο.

Θα ΄θελα να κατοικώ εσαεί εκεί μέσα στη διαπεραστική ευθραυστότητα και τη γαλήνια δύναμη που αναδύεται από τον χείμαρρο του έρωτα. Εκεί που το Εγώ δεν γίνεται ποτέ υπερβολικό, ούτε σε υπεροψία ούτε σε ταπεινότητα. Εκεί που υπάρχει ισορροπία ανάμεσα στα σθένη του ζεύγους - το εγώ και το εσύ να συμβαδίζουν…

Χρόνια πολλά αγαπημένη μου!!!

Επέτειος για τα 92 χρόνια από την αγροτική και λαϊκή εξέγερση του 1925 των Τρικάλων.

Ομιλία του Δημήτρη Τσιγάρα στην εκδήλωση, για την επέτειο της αγροτικής και λαϊκής εξέγερσης, της 2ας Φεβρουαρίου 1925, στην ομώνυμη πλατεία της πόλης των Τρικάλων. (Κυριακή 5 Φεβρουαρίου 2017)

"Κυρίες και Κύριοι.

Είναι ίσως «ευτυχισμένοι οι λαοί που δεν έχουν Ιστορία» - έχουν αποφύγει τα δάκρυα, το αίμα, τις θυσίες, ακόμη και τα μίση και τα πάθη που συνοδεύουν τους αγώνες.

Αλλά είναι οπωσδήποτε υπερήφανοι όσοι έχουν, όσοι δημιουργούν Ιστορία. Και η περηφάνια αυτή, η αγέρωχη αυτοπεποίθηση, η γελαστή εμπιστοσύνη προς το μέλλον λάμπει σε κάθε επέτειο στα μάτια αυτών των λαών.

Φέτος, στις 2 Φεβρουαρίου, συμπληρώθηκαν 92 χρόνια απ’ την ιστορική εξέγερση των αγροτών και εργατών των Τρικάλων. Μια εξέγερση που συγκλόνισε όχι μόνο την πόλη των Τρικάλων, αλλά και το πανελλήνιο.

Ήμαστε στις αρχές του 1925, δηλαδή δυόμισι περίπου χρόνια μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, και η Θεσσαλία βράζει. Μεγάλες κινητοποιήσεις σε Καρδίτσα, Λάρισα, Καλαμπάκα και αλλού διαδέχονται η μία την άλλη, για την απαλλοτρίωση των τσιφλικιών και την αποκατάσταση των ακτημόνων αγροτών και των παλαιών πολεμιστών.
Έτσι ένα ζεστό ηλιόλουστο χειμωνιάτικο πρωινό, το πρωινό της 2ας Φεβρουαρίου 1925, ενώ τα Τρίκαλα έσφυζαν από κόσμο, μιας και τούτη η μέρα ήταν ημέρα του παζαριού και πολλοί αγρότες είχαν μαζευτεί στην πόλη, Εργάτες του Εργατικού Κέντρου μοίραζαν από νωρίς το πρωί προκηρύξεις στους χωρικούς, με αιτήματα την απαλλοτρίωση των κτημάτων, κατά του πολέμου και κατά της ακρίβειας.

Η στρατιωτική μου θητεία

Το άρθρο 6 παρ. 4 του Συντάγματος ορίζει ότι «Κάθε Έλληνας που μπορεί να φέρει όπλα είναι υποχρεωμένος να συντελεί στην άμυνα της Πατρίδας, σύμφωνα με τους ορισμούς των νόμων».

Οι υπόχρεοι σε στράτευση καλούνται για κατάταξη στις Ένοπλες Δυνάμεις με απόφαση του Υπουργού Εθνικής Άμυνας.

Έτσι την υποχρέωση να υπηρετήσω την πατρίδα μου την ανήγγειλε το στρατιωτικό έγγραφο μετά την αίτησή μου για διακοπή της αναβολής στράτευσης λόγω σπουδών που είχα κάνει.

Και χωρίς καλά-καλά να το καταλάβω βρέθηκα ντυμένος στα χακί.

Φωτογραφίες ως Δήμαρχος

Φωτογραφικό άλμπουμ ως Δήμαρχος στο Δήμο Καλλιδένδρου.

Στο Δημαρχείο

Τα ποιήματά μου

ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΙΓΑΡΑΣ

 

Το Πέρασμα

Δεν ήξερα πως η μνήμη έχει ποτάμια.

Ούτε πως μπορεί να ρέει πίσω, όπως και μπροστά.

Μα να ’μαι… στην όχθη της.

Η Αχερουσία… όχι εκείνη του κάτω κόσμου-

αυτή εδώ, η άλλη. Της μνήμης.

 

Όποιος περνά, δεν πεθαίνει. Όχι με το σώμα του.

Μα αφήνει πίσω κάτι. Μια φωνή. Ένα πρόσωπο.

Κάτι που αγάπησε και το ξέχασε.

Ή προσποιήθηκε πως το ξέχασε.

 

Θυμάμαι το σπίτι. Την αυλή με τη συκιά.

Το γέλιο της μάνας μου… να πέφτει σαν ήλιος στα πρωινά.

Και τον πατέρα… που έφυγε χωρίς λέξη.

Ίσως γιατί φοβόταν το ποτάμι περισσότερο κι από το θάνατο.

Ίσως γιατί το είχε ήδη περάσει, δίχως να το καταλάβει.

 

Η Αχερουσία της μνήμης δεν ζητά νόμισμα στο στόμα.

Ζητά μια παραδοχή.

Ό,τι άφησες πίσω… δεν έσβησε. Είναι εδώ.

Και περιμένει να σε κοιτάξει κατάματα.

 

Πίστευα πως ξεχνώντας, θα γιατρευτώ.

Μα η λήθη είναι κι αυτή ένα είδος θανάτου.

Κι εγώ είμαι κουρασμένος απ’ το να πεθαίνω λίγο-λίγο κάθε μέρα.

 

Δεν ζητώ λύτρωση. Ούτε συγχώρεση.

Μονάχα να περάσω.

Να αφήσω πίσω αυτό που ήμουν…

και να συναντήσω, επιτέλους, αυτό που είμαι.

 

Μνήμη… κράτα μου το χέρι.

Μη με ρίξεις στα σκοτεινά νερά.

Οδήγησε με απέναντι.

Όπου ο χρόνος δεν πληγώνει… μόνο εξηγεί.

 

  

Εκεί που λες πως τέλειωσε 

Μην πεις ποτέ πως είναι αργά… Κι αν το στόμα σου γεμίσει σιωπή, κι αν τα μάτια σου ξεχάσουν να κοιτάζουν ψηλά. Κι αν οι ώμοι σου βαραίνουν τόσο, που μοιάζεις πια με σκιά ανθρώπου. Μην το πεις.

Γιατί το «αργά» είναι παγίδα. Είναι λέξη που τη βάζει μπροστά η απόγνωση για να σε κρατήσει πίσω. Κι όμως… το ρολόι του κόσμου δεν μετρά μονάχα τα λάθη σου. Μετρά και τις πιθανότητες. Τις μικρές, σιωπηλές ευκαιρίες που στέκονται στη γωνία, περιμένοντας να τις δεις.

Κι αν χαμηλά πολύ έχεις πέσει… εκεί ακριβώς μπορεί να φυτρώσει κάτι. Εκεί, στο έσχατο, γεννιέται η ρίζα. Γιατί το χώμα που σε έπνιξε, είναι το ίδιο που μπορεί να σε θρέψει. Δεν έχει άλλο κάτω. Και μόνο για αυτό - υπάρχει μόνο το πάνω.

Μην πεις λοιπόν πως είναι αργά. Πες πως τώρα αρχίζει. Πες πως κάθε πληγή είναι δίοδος. Πες πως όσο ανασαίνεις, έχεις φωνή. Κι όσο έχεις φωνή, έχεις δρόμο.

Ακόμα κι αν δεν φαίνεται. Ακόμα και αν όλοι σου πουν το αντίθετο.

Ακόμα - κι αν δεν το πιστεύεις ακόμα εσύ.

 

Το φως στους ανθρώπους

Πρέπει πάντα να αναζητούμε τις καλές πτυχές των ανθρώπων;

Ίσως.

Ίσως γιατί το σκοτάδι το βρίσκουμε εύκολα.

Είναι εκεί, στο βλέμμα που γλιστράει, στον λόγο που πληγώνει, στο βήμα που απομακρύνεται.

Αλλά το φως; Το φως… θέλει κόπο. Θέλει υπομονή.

 

Και ίσως να ’ναι γι’ αυτό που αξίζει.

Γιατί δεν λάμπει αμέσως. Είναι θαμμένο, σε κουρασμένες ψυχές, σε πληγές που δεν φαίνονται.

Όπως το χρυσάφι, που πρέπει να σκάψεις βαθιά για να το βρεις.

Και ναι, μερικές φορές σκάβεις… και δεν βρίσκεις τίποτα.

Αλλά άλλες… βρίσκεις ένα χαμόγελο. Μια συγνώμη. Μια πράξη αθόρυβης καλοσύνης.

Και τότε ξέρεις… ότι άξιζε.

 

Δεν λέω να κλείσουμε τα μάτια στο λάθος.

Αλλά να μην τ’ αφήνουμε να ’ναι το μόνο που βλέπουμε.

Ο καθένας είναι ένα παζλ.

Άλλοτε σπασμένο, άλλοτε μισοτελειωμένο.

Μα πάντα υπάρχει ένα κομμάτι που είναι όμορφο.

Ακόμα κι αν δεν το έχει βρει ούτε ο ίδιος.

 

Ο κόσμος είναι σκληρός.

Αν εμείς πάψουμε να ψάχνουμε το καλό, ποιος θα το κάνει;

Ίσως αυτό να ’ναι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε ο ένας για τον άλλον:

Να βλέπουμε αυτό που δεν φαίνεται.

Να αγαπάμε αυτό που είναι ακόμα ατελές.

 

Γιατί μέσα σε όλα, η καλοσύνη είναι επιλογή.

Όχι αφέλεια. Ούτε τύχη.

Είναι απόφαση.

Και ίσως να ναι η μόνη που αξίζει στ’ αλήθεια να παίρνουμε κάθε μέρα.

 

«Ο αισιόδοξος αγαπά την ομορφιά του κόσμου.

Ο απαισιόδοξος μισή την ασχήμια του κόσμου.»

«Φως και Σκιά στον ίδιο Ουρανό»

Αισιόδοξος:

Βλέπω το φως να λυγίζει πάνω στο νερό και σκέφτομαι - πως γίνεται η ομορφιά να είναι τόσο απλή, τόσο αθόρυβη, και τόσο απόλυτη. Ένα άνθος που ανοίγει χωρίς να περιμένει να το κοιτάξεις. Ένα παιδί που γελάει δίχως λόγο. Ένα σύννεφο που χορεύει αθόρυβα στον ουρανό.

Αγαπώ τον κόσμο όχι γιατί είναι τέλειος, μα γιατί τολμά να ανθίζει μέσα στο χάος. Γιατί ο ήλιος ανατέλλει ακόμη και σε πόλεις που πνίγονται στο τσιμέντο. Γιατί η μουσική δεν χρειάζεται άδεια για να γεννηθεί.

Κι όσο υπάρχει ένα βλέμμα που λάμπει, ένα δέντρο που ανθίζει παρά τη σκόνη, μια καρδιά που επιμένει να ελπίζει - ο κόσμος αξίζει.

Απαισιόδοξος:

Μα εσύ βλέπεις τα πέταλα, κι εγώ βλέπω τα αγκάθια. Βλέπεις το παιδί που γελάει, εγώ θυμάμαι εκείνα που δεν πρόλαβαν. Εσύ βλέπεις τον ήλιο, εγώ νιώθω το ψύχος που δεν ζεσταίνεται ποτέ.

Ο κόσμος… δεν τον μισώ. Μισώ την υποκρισία του. Την ασχήμια που βάφεται με χρώματα κι ονομάζεται πρόοδος. Μισώ το χαμόγελο που φοράμε σαν μάσκα, ενώ μέσα μας έχουμε πετρώσει.

Η ομορφιά σου είναι εξαίρεση. Η ασχήμια, κανόνας. Και κάθε φορά που ένας ποιητής γράφει για τα αστέρια, χίλιοι άνθρωποι κοιμούνται στο σκοτάδι.

(Κοινή Σκέψη ψιθυριστή):

Ίσως είμαστε το ίδιο πρόσωπο. Ίσως κοιτάμε το ίδιο ουρανό. Μα άλλος βλέπει το φως - κι άλλος τη σκιά που το γεννά.

Κι όμως… χωρίς σκιά, πως θα ξέραμε ποτέ ότι υπάρχει φως;

 

Bιβλιοπαρουσίαση 

Ποιητικής  Συλλογής  ΔΗΜΗΤΡΗ Α. ΤΣΙΓΑΡΑ: “Εξιδανικεύσεις και Δαιμονοποιήσεις”

Τα σκίτσα με τα τρένα

Ένα δείγμα της συλλογής, από τα σκίτσα μου για τα τρένα.

Μνήμες των παιδικών χρόνων στα παιχνίδια μας.
Να μιμούμαστε ρυθμικά το αγκομαχητό της ατμομηχανής
χτυπώντας τις παλάμες μας στα γόνατα και στο στήθος.
Στην αρχή αργά, μετά σιγά ­ σιγά γρήγορα,
accelerando, όπως το τρένο.

Οι ζωγραφιές μου

Παρακάτω παρουσιάζω ένα μικρό δείγμα από τις χιλιάδες ζωγραφιές μου.

Το δείγμα αφορά τοπία από το νομό Τρικάλων.

Τοπίο στην Περδικοράχη

Τα τραγούδια μου

Η ΑΛΙΚΗ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ

Απόσπασμα από την Μουσικο-θεατρικο-χορευτική καλοκαιρινή εκδήλωση της

ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΧΟΡΟΥ ΤΕΡΨΙΣ, στο Πνευματικό Κέντρο Τρικάλων, στις 16 Ιουνίου 2018.

«Η Αλίκη στην Χώρα των Θαυμάτων: Η Επιστροφή» (βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Λιούις Κάρολ), αποτελεί ένα από τα αριστουργήματα της παγκόσμιας παιδικής λογοτεχνίας. Περιγράφει με λεπτή φαντασία και παιδικό αυθορμητισμό τις περιπέτειες ενός κοριτσιού, της Αλίκης, η οποία μετά την πτώση της σε μία λαγότρυπα, περιπλανιέται σε ένα φανταστικό κόσμο.

Στη συγκεκριμένη παράσταση παρουσιάστηκε  ένα μίγμα πρόζας και βέβαια χορού, μπλεγμένα μεταξύ τους με μοναδικό τρόπο, δημιουργώντας έτσι μία ατμόσφαιρα ονειρική, βγαλμένη από παραμύθι. Ενώ το χορευτικό μέρος περιελάμβανε ρυθμούς Latin, Hip-Hop, Dancehall, Break Dance, Oriental, Salsa, Σύγχρονο και Zumba.

Έλαβαν μέρος οι ηθοποιοί:

Βίκυ Ιακωβάκη, Λίνα Μαργώνη και Ελένη Τέγου

Μελοποίηση: Δημήτρης Τσιγάρας

Ενορχήστρωση-Πιάνο: Νατάσα Παπαστάθη

Φωνή: Κώστας Στάθης

Φλάουτο: Στέλλα Αναστασοπούλου

Τσέλο: Δέσποινα Μητούλα

Η ηχογράφηση έγινε από τον Αποστόλη Γούσιο στο Balanced Studio 

Όλο βροχές

Μουσική: Δημήτρης Τσιγάρας

Στίχοι: Ηλίας Κεφάλας

Ερμηνεία: Δημήτρης Τσιγάρας

ΟΛΟ ΒΡΟΧΕΣ

Πότε γεννήθηκα
Πότε ἔγινα παιδὶ
Κι ὅλο νὰ βρέχει μέσα μου
Νὰ βρέχει

Πότε μεγάλωσα
Πότε ἀνδρώθηκα
Κι ὅλο νὰ βρέχει μέσα μου
Νὰ βρέχει

Καὶ πότε γέρασα
Κι ἦρθε στὰ μάτια μου ἀχλὴ
Κι ὅλο νὰ βρέχει μέσα μου
Νὰ βρέχει

Το 1991 από τη φωνογραφική εταιρία «ΗΧΟΓΕΝΝΗΣΗ» ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε μεγάλος δίσκος βενιλίου με 12 λαϊκά τραγούδια.
Ο τίτλος του δίσκου ήταν «Κοντά μου έλα».
Οι συντελεστές του δίσκου:
-Τη Μουσική και τους στίχους έγραψε ο Δημήτρης Τσιγάρας.
-Τα τραγούδια τραγούδησε ο Κοσμάς Πουλιανίτης
-Την ενορχήστρωση έκανε ο Ανδρέας Τσέγας.
-Μπουζούκι έπαιξε ο Αχιλλέας Τσιακμάκης.
-Φωνητικά, η Γεωργία Σαββουλίδου και η Αγάθη Λίτσα
-Την ηχοληψία είχε ο Παναγιώτης Καλαμπάκας.
-Τη φωτογραφία ο Θεόδωρος Λιούτας.
-Τη μακέτα εξωφύλλου ο Λορέντζο Ντετζιόρτζιο.
-Και την παραγωγή η εταιρεία «ΗΧΟΓΕΝΝΗΣΗ».
Η όλη παραγωγή κυκλοφόρησε και σε κασέτες καθώς και σε βιντεοκλίπ.

Στο εξώφυλλο του Δίσκου προλογίζει ο συνθέτης και στιχουργός με τα εξής: